İçimde fırtına, dışımda sükût,
Gözlerin önümde, kalbimde umut,
Dedim ki bu derdi sinsice uyut,
Dilimin ucunda kaldı sözlerim,
Sana bir tek kelam söyleyemedim.

Mevsimler değişti, tükendi aylar,
Gönlümde bozuldu kurulan yaylar,
Yüzümde çizgiler, gözümde çaylar,
Giderken arkandan baktı gözlerim,
Sana kal diyerek söyleyemedim.

Karşıma her çıkışın bir kıyametti,
Sustuğum her anım bin melanetti,
Sana olan sevdam tam bir afetti,
Kavruldu hasretle yandı özlerim,
Yandım da külümü söyleyemedim.

Gölgene sığındım güneş yakarken,
Zamana yenildim ömür akarken,
Herkes bu dünyada keyfe bakarken,
Geceyi gündüze kattı gözlerim,
Uykusuz kaldığımı söyleyemedim.

Kaç kere yeltendim, açtım ağzımı,
Yüreğe hapsettim ince sızımı,
Kadere bıraktım alın yazımı,
Yollarda izini aradı gözlerim,
Seni sevdiğimi söyleyemedim.

Aynalar şahittir çekilen aha,
Günleri devirdim her bir sabaha,
Gücüm de kalmadı artık vaha,
Tükendi umudum, soldu gizlerim,
Gönül yaramı hiç söyleyemedim.

Şimdi sen uzakta, ben buradayım,
Ucu görünmeyen bir uçurumdayım,
Aşkınla yazılmış son sayfadayım,
Maziye gömüldü bütün izlerim,
Geçti de bu ömür, söyleyemedim...

Ufuk Güney