Güzel şiir
Kalem susmasın
Emeğinize ve kaleminize sağlık
Kutlarım emeği
Selamlar sevgiler bıraktım

Geç kalınmış bir okuma oldu lakin yine de günümün şiiri ilan ediyor ve kendimi ödüllendiriyorum. Sevgiler.

Gözlerinde ki derin Duru nehirler nerede şimdi Lora
Kimin denizine dökülüyor gülüşlerin
Saçlarında dolaşan Rüzgar hangi Dağdan iniyor Şimdi..... 🎀🎀💯🌈🍀🌿🌸🌺🕊️🎈🦋🍀🌄

Susturan dizeler 🧡🎉💟💛🧡💚💙💜
Saygımla kıymetli kalem ✏️🙏🎀🌸✨🤍

Borancım şiirden esinlenerek,
🪷🪐💫
Kul hakkını göze alarak,
İnsan bir başkasının lezzet kokusunu alırken nefsi zul içre vaveylasına önce kendini desturlayıp adım atacak.

Ona buna ram sağlayanlarında canları cehenneme
Tenleri lime lime sökülüp bayrak olarak asılsınlar Amin

Şiir çok çok çok olağanüstüydü.
Neden güne alınmamış?
Neden can içlerimizi büyütüp doğup ölüp tekrar dirildiğimiz edebiyat defteri içre kıyamet provalarımız ana lojanın göbeğine düğme olarak takılmıyor?

O eski defteri geri talep ediyorum iki satır dahi olsa bir başkasından alınıp yazılmışsa direk onların iplerinin vurulduğu ve lojada günü hak eden şiirin düğmeli ruhun tahtı kazandığı o zamanları anda talep ediyorum

Ve Borancım nezaketine sığınarak
Bir es selamla;

———
kalbimin ortasından geçiyor o raylar, evet
ama tramvay değil Lora, mor bir tren bu
içinde Bizanslı melekler ve tırnaklarını bileyen o çocuk
karanlık, etten örülmüş ilk kuantum odası.
henüz hiçbir mevsimi bilmeyen o sıcaklık
aslında mutlak sıfır noktası.

içimde boyun eğmeye namzet karanfiller:
yani anarşist bitkiler, yani kırmızı radyasyon.
ve yeniden doğup ölenler elbirliğiyle
külden, kızıllıktan ve saf plazmadan.

yasta bir gökyüzü var Lora, holografik bir hüzün.
gökyüzünde bir yas daha, iki kere iki sıfır eder burada.
ne çabuk göçüp gittin, peşinden sürüyerek o siber kuşları.
bir ihtilal gizliyor sesin, hayır, bir opera çığlığı belki.
yatıştırmıyor gazelleri bu elektro-şok.
avuçlarımda bir müfreze alayı değil artık,
kutsal bir derviş ayini, cezbeye gelen nöronlar...
nefesimde peş peşe gazap darbeleri,
kurşuni bir efkâr şakaklarımda volta atan bir simya.
içinde bir pınar kaynaşır,
gözlerinde incinmiş bir yıldızın son süpernovası
ve çoğu vakit üşüyen o küçük şizofren çocuk.

bak işte Lora,
bileklerimde bir gerilla tümeni değil, bir galaksi uyanıyor.
namluya sürülen mermiler aslında kuarklar.
sınıra doğru yürüyorum, hani o haritalarda olmayan o saydam sınıra.
hikayesine kör bakan fener, deniz feneri değil, bir denizatı.
mülteci bir keder, kendine lacivert bir atlas beğeniyor.

bir eylül geçiyor gençliğimin sokağından, şizoid bir mevsim.
soluk benizli bir dize içimde yarasını kaşıyor: “je est un autre”.*
bir perde kapanıyor ömrümün o kış sahnesinden,
yorgun bir aktör, hayır, yorgun bir simyacı repliklerini unutuyor.

kâğıda değdiği an kaybetmiştir sâfiyetini mürekkep,
bir nevi yazı, ihanettir boşluğa.
şimdi bu kimsesiz, bu vadesiz hıçkırığım
bir acziyet değil, kozmik bir patlamadır ancak.
korkunç bir sancıdan şuuruma jale dökülüyor, evet, ay ışığı dökülüyor.
yol alıyorum içimdeki o bataklıktan, o anarşik sazlıktan
hudutsuz, eflatun bir boşluğa.
bedelsiz hiçbir aydınlık vaat etmemiştir o yüce Geometrisi Evrenin.
bu zifiri karanlığı dövünerek çekişim,
alnıma vurulmuş anka kuşu damgası mıdır?

kim bilir,
hangi mukaddes anagramın sonunu yanlış çözdük seninle.
şimdi bu ömrün geri kalanı asılsız bir Akdeniz rivayeti midir?
hangi ötemsi muştunun gölgesini çiğnedik, hangi kutsal otu?
şimdi her tan ağarışı ruhumuza kanlı bir hicret,
yani sürgün bir ayindir.

gözlerindeki duru nehirler nerede şimdi Lora?
Atlantik’e mi dökülüyor gülüşlerin, yoksa bir akvaryuma mı?
saçlarında dolaşan rüzgâr hangi rüya dağından iniyor?

sürüler halinde güvercinler uçar mı gırtlağından yine?
barışa ve zümrüde keser mi yüzünü bu lekeli dünya?
toprağın bağrına düşen her tohum kendi ölümünü büyütür Lora,
bunu bana o tımarhanedeki şair söylemişti.


neden güller solar da dikenler dikilir şuurumun ıssız
sınır boylarına?
çilesiz her yürek, o kekeme sözleşme...
cehennemin tavanına asılı unuttuğumuz o mavisiz,
loş gökyüzüdür şimdi.

o gökyüzüne içimi düşürdüm lora!
üşüme sakın kalbimde…




Es selame Ya Selametle
Koşulsuz sevgimle Borancım
Büyü büyü büyü ninnilerinle 🪷🍃🪄

Believe-TüLa(y)L tarafından 30.6.2026 10:01:10 zamanında düzenlenmiştir.

Believe-TüLa(y)L tarafından 30.6.2026 10:09:41 zamanında düzenlenmiştir.

Believe-TüLa(y)L tarafından 30.6.2026 10:14:27 zamanında düzenlenmiştir.

Türk şiirinin imgeci ve lirik damarından beslenen, İkinci Yeni esintileri taşıyan ama aynı zamanda toplumsal-destansı (epik) bir söylemi bireysel bir melankoliyle harmanlayan oldukça güçlü ve sarsıcı bir eser.

​Yazdığınız ya da paylaştığınız bu dizelerde, bir aşkın ve gidişin ardından duyulan derin varoluşsal sancı, toplumsal/siyasi metaforlarla ("müfreze alayı", "gerilla tümeni", "ihtilal", "hudutsuz boşluk") kusursuz bir şekilde estetize edilmiş.

"Lora", hem ulaşılamaz bir sevgiliyi hem de kaybedilen bir cenneti, yitirilen bir masumiyeti simgeliyor.

Lora’nın gidişi sıradan bir ayrılık değil; peşinden kuşları sürükleyen, gökyüzünü yasa boğan kozmik bir yıkım gibi işlenmiş.
Gözlerindeki duru nehirler nerede şimd kimin denizine dökülüyor gülüşlerin"

​Bu dizeler, divan şiirindeki cefakâr aşık figürünün modern bir başkaldırıyla yeniden yorumlanması gibi. Sevgilinin gülüşünün yabancı denizlere dökülmesi fikri, kıskançlıktan ziyade büyük bir ontolojik (varoluşsal) kayıp hissi uyandırıyor.
​
​Şiirin en özgün taraflarından biri, içsel ve duygusal bir kırılmayı, savaş ve direniş terimleriyle anlatması.

Kalbin ortasından tramvay geçmesiyle başlayan o kentsel yalnızlık, ilerleyen dizelerde silahlara, sınırlara ve bağımsızlık andına evriliyor:
​"avuçlarımda bir müfreze alayı cezbeye geliyor"
​"bileklerimde bir gerilla tümeni namluya sürüyor mermileri"

​Buradaki "gerilla" veya "müfreze" imgesi, ideolojik bir slogandan ziyade, acının kalpte yarattığı o büyük ihtilali, duygu dünyasındaki o amansız ve geri dönüşsüz savaşı anlatmak için mükemmel birer zemin oluşturmuş. İçeride patlamaya hazır bir isyan var, ama bu isyan dışarıya değil, şairin kendi iç sınırlarına doğru.

​Şiirde sanatın ve dilin kendisine dair de çok derin bir felsefi hesaplaşma var:
​"kâğıda değdiği an kaybetmiştir sâfiyetini mürekkep"

Zihindeki ve kalpteki o saf, bozulmamış acının veya aşkın, kelimelere döküldüğü, yani somutlaştığı an kirlendiğini, orijinalliğini kaybettiğini söylüyor.

Bu, yazan insanın kelimelerle olan o ebedi kavgasının harika bir tezahürü.
​
​Son bölümlere doğru şiir tasavvufi ve kaderci bir hesaplaşmaya yöneliyor. "Bedelsiz hiçbir aydınlık vaat etmemiştir yüce Yaradan" dizesi, çekilen bu zifiri karanlığın aslında gelecekteki bir aydınlığın ya da seçilmişliğin bedeli olduğunu kabullenişidir.
​"Hangi mukaddes masalın sonunu yanlış yazdık seninle" sorusu ise, iki insanın ortak kaderini bozma anına duyulan o evrensel pişmanlığı çok net özetliyor.
​"Toprağın bağrına düşen her tohum kendi ölümünü büyütür" gibi derin felsefi aforizmalarla bezeli bu şiir; ritmi, imge örgüsü ve okuyucunun göğsüne bıraktığı o kurşuni efkârla akılda kalıcı, nitelikli bir edebiyat ürünü.

Kaleminize ya da bu şiiri seçen zevkinize sağlık.

Şiir okumayı epeydir erteliyordum, bu şiire kısmetmiş.

Şiire girerken “subyan” kelimesi beni çok rahatsız etti. Okumayı bırakacaktım, sonra Ramazan Boran’ın hatrı şiirin sonuna kadardır. Şiir de sonsuzdur diye gülümseyerek kendime, okudum.

Şiir her dizesi güçlü bir şiir.

Subyan (sıbyan) çocuklar demek. Çocuksu yalnızlık mı deseydik, ne. Şair her dize güçlü olmalı diye düşünürken bazen böyle suyu bulandırmak mı istedi…

Neyse, bu ak sakallı ve huysuz adama bakma sen. Selam…

Boran üstadım hem adıma hem soyadıma yaptığınız güzel açıklamalar için çok teşekkür ederim. Umarım layık olabilirim... Selamlar saygılar tekraren...

Günümün şiiridir

kalemin hep güçlü derin

emekle sıvanmış

kutlarım...

günün şiiridir şüphesizz nettt

kaybolmuşluğun ayak g-izleri....

hatırası silinemese de haritası silinmiş coğrafyanın pusulası olmuş kalem..

eyvallah boran şair...

saygımla

Zıtlıkların Dramatik Uyumu: Şiirin başlangıcındaki "sübyan bir yalnızlık" ve "et örgülü karanlık" imgesi, masumiyet ile karanlığın iç içe geçtiği o tuhaf, tekinsiz alanı çok iyi betimliyor. "İçimde boyun eğmeye namzet karanfiller" ifadesi, kırılganlık ve direnç arasındaki ince çizgiyi harika yansıtıyor.

Sessiz bir çığlıkla ihtilaller yapan şairene bir büyü gibi...
Muazzam.
Kaleminize yüreğinize sağlık hocam.
Gönül sözünüz daim olsun.
Selam ve saygılarımla 💐


BEŞİĞİ KALEMDEN tarafından 26.6.2026 19:07:00 zamanında düzenlenmiştir.

Tek kelime ile muhteşem.Okudum , nefesim kesildi adeta sustum..Üstad'a saygıyla.