Senden önce...
Hayal kurmak nedir bilmezdim ben,
Gözlerim sadece gördüğüne inanırdı,
Kalbim terk edilmiş bir şehrin
suskunluğunda,
Kendi içindeki seslerde yıkanırdı her gece...

Sonra ...
Ansızın bir anda sen geldin…
Adın içimi serinleten bir yağmur gibi düştü,
İlk defa,
Islanmanın güzel bir şey olduğunu
Senin ile anladım....

Artık…
Sen geçen binlerce hayalim var benim,
Her biri beni yeni bir sabaha uyandırıyor,
Her biri senin gülüşüne tutunuyor,
Her biri “belki” demeden
“olacak” diye başlıyor hayata.

Ve içlerinde en güzeli…
En dokunulmazı, en tarifsiz olanı;
Havva Meleğimiz…

Her havva melek dediğinde,
Sanki cennet biraz daha yaklaşır bana,
Bir anlığına kalbimin içinde huzur duruyor.

Sen,
Bir duadan çok daha fazlasısın artık,
Bir kader çizgisi gibi
Avuç içime, ömrüme işlenmişsin.

Seni sadece hayal etmiyorum artık,
Ben seni içimde yaşıyorum
Görmesemde, dokunamasamda,
Hiç eksilmiyorsun içimde…

Eğer aşk buysa,
Senden önce hiç yaşamamışım.
Eğer umut buysa gerçekten,
Ben senden önce hiç inanmamışım.

Ve eğer bir gün
Bu hayaller gerçek olacaksa,
Bil ki ben o günü
Bin ömür bekleyecek kadar
Havva meleğimize ve sana aitim…