Cânı yaktı nâr-ı aşkın, ey büt-i nâ-mehrubân,
Gözlerimden kan akıtır hasretin her bir zamân.
Kalmadı sabr u karârım, kalmadı dilde emân,
Ağlasın hâlime gökler, inlesin her bir mekân.

Gül yüzün görmek diler bülbül figān eyler müdâm,
Sen safâ sür sâyende, ben bî-kes ü bî-hânümân.
Zülfünün zencîrine dil bestedir devrân içinde,
Aklımı târ u mâr etti o çeşm-i câfiyân.

Tîg-ı müjgânınla deldin sînemi ey serv-i nâz,
Yâreler içre kalıp feryâd eder rûh-ı revân.
Her ne cefâ kılsan revâdır, can bunu minnet bilir,
Zâlimin lutfu sarartır, cebridir derde dermân.

Şem’-i rûyundur cihânı rûşen eyleyen ey sanem,
Yansın uğrunda bu cân, pervâne olsun bî-gümân.
Görmedim senden vefâ ey mâh-rû, zâlim felek,
Hicr ile yandı yürek, bitti bu cism-i nâtüvân.

Fesleğen kokan o kûyunda gedâ olmak şereftir,
İstemem mülk-ü Süleymân’ı, bana sensin cihân.
Bir nigâhın kâfidir bu gönlümü şâd etmeye,
Gözlerin meyhânedir, meyin adı rûh-ı revân.

Hûn-ı dille beslenen bu dâğ-ı hicrân sönmedi,
Sanki bir volkan taşır sînemde bu gizli nihân.
Derd-i aşkınla harâb oldum, perîşândır zemin,
Gitti her bir rûzigârla savrulup aşk-ı nihân.

Yâd-ı lâlinle döner sâgar bu meclis içre hep,
Mest olup kalmış gönül, bilmez nedir vakt ü zamân.
Sûziş-i kalbim figān eyler durur her şâm u seher,
Aşkının sahrâsında kayboldu aslım, kalmadı nişân.

Tâlihim târîk imiş, bahtım siyeh zülfün gibi,
Hangi yana baksam zulmet, her taraf dâğ-ı girân.
Bâd-ı sabâ, ulaştır âhımı o şâh-ı hûbâna,
Belki rahm eyler de bir gün, bitirir bu imtihân.

Gözlerin bir tîg-ı bürrandır ki can mülkün yıkar,
Her bakış bir ok olur, sînemde bin yâre açar.
Gülşen-i ömrüm hazân oldu, döküldü yaprağım,
Bu garip bülbül yuvasız, dâima feryâd saçar.

Aşk elinden bî-mecâl kaldım, figānımdır enîs,
Kimse bilmez hâlimi, tenhâda kaldım bî-celîs.
Mey-i gamla dopdoludur bu gönül peymânesi,
Bezm-i hüzne mübtelâyım, hâtırandır tek enîs.

Yıkma dil mülkünü ey şâh, o beytullah durur,
Âh-ı serdim, dûd-ı âhım, arşa yükselen sadâdır.
Bu gam-ı hicrâna can dayanmaz, ey rûh-ı revân,
Vuslatın ümîdi bile bu cana rûh u gıdâdır.

Varsın yansın bu cihân âh-ı enîsimle bugün,
Kül olan her bir zerre, şan-ı aşkınla yürür.
Dehre ölmeyen bir sadâ bıraktı bu hûn-ı dil,
Kıyamet kopsa da feryâdım cihânda baki kalır!

Cemre yaman