anarşist saçlı dalyanlar geçiyor buradan
bütün rüzgarlar dağıtıyor herşeyi
bak, suçüstü yakalanıyorum gözlerine
nehre karışıp gitmekten korkuyorsun

üstelik çürük bir şeftali ağacına
benziyorsun yine

kuşların kanatsızlığı şaşırtmasın seni
o kaşındaki seyrekliği akşamın
çingene pembesi zamanlara alışkınım ben
nehrin o sessiz halini çok içtim o yükseklikten

tersten yağan yağmurlar yanıltmasın
içindeki beyazı
sen düş çürüğü bir orkide yaprağına sakla bahçendeki gülleri

"şiire benzemek" diye birşey oluyor bana
bunu ne sen biliyorsun
ne de ben

soruyorsun yine cevabını bildiğin
soruları yüzüme
"atla" diyorsun sıkıntılı bir günden
keten tohumları yediriyorsun regl olmuş gövdeme
kalın dudaklarında ters dönmüş
imla hataları

ellerim felç geçiriyor ne zamandır sevgilim
ne zamandır bır ırmaktan kopup
boynuna sarılamıyorum

atlar koşuyor geriye doğru
atlar hep sol ayağından vuruluyor
diş gıcırtıları ahşap bir kapı önünde
delip geçiyor insanlığı

ve ağaçların gölgesinde uğuldayan
yarasa çığlıkları

gözlerinde bir ateş
düz bir koru yürüyor önümde
otların konuştuğuna inanıyorum

ne tuhaf , topal bir anne çağırıyor
ayaklarına denizi
ve sen, anarşist saçlı şiirlerimle
sevişmek istiyorsun yine

ne tuhaf , eskiyi giyip
yeniyi üşüyorum

gözlerinin içi kırıyor cenneti

Fruze Özge