Gözlerine bakınca içimde kör ateşler yandı
Konuşurken seninle dilim tutuldu girizgahım şaştı
Ne yolum kaldı ne yolum gönlüm sana aldandı
Şaşırdım güzergahımı sana geldim ama sen yinede beni yok say

Güneşsin aysın gönlüme gündüzüme geceme
Yıldızsın nursun yakamoz gibi parıltısın günceme
Yeni doğmuş gibi mutluydum şaştım geçmiş önceme
Bir ışık bir ziya yollamak istedim sadece
Sen yinede beni yok say

Sana gelen yollarda yoruldum
Gitmek istedim sesini duydum can evimden vuruldum
Işığına süzüldüm karda boranda fırtınada savruldum
Ellerimi tut dedim tuttun ya geldim
Sen yinede beni yok say

Affet seni bu kadar sevdiğim için affet
Seni her andığımda kendimi ziyan ettiğim için affet
Kendimden bukadar ödün verdiğim için affet
Sözlerine tam olsamda giderim sen beni yok say

Şimdi hangi kalemin ömrü yeterki seni anlatmaya
Susarak ezberledim sana çıkan yolları saymaya
Ne sen yusuf oldun ne ben Züleyha
Kurulduğun taht için konaktım bilmedin
Sen sen artık beni yok say
KATYA

24.6.2026