Ne yükseklere çıkmak derdindeyim,
ne de gölgelerinde soluklanmak birilerinin.
Yürüdüğüm yol bana yeter.

Bu ömür dediğin,
az yol yürütmedi beni.
Fırtınalar gördüm,
ihanetler gördüm,
gecenin en koyu yerinden
sabahı çekip çıkardım.

Şimdi dönüp bakıyorum da,
geride kalanların
ne yükü var omzumda
ne izi yüreğimde.

Kolaydır uzaktan konuşmak.
Kolaydır başkasının yarasına
kendi dilinle merhem biçmek.

Varsın gelsin isteyen,
bir günlüğüne giysin kaderimi.
Bir geceliğine taşısın yükümü.
O vakit konuşuruz
dayanmanın ne demek olduğunu.

Çünkü bu hayat benim.
Bu yol benim.
Bu hikâyenin satırlarını
kan ter içinde ben yazdım.

Eleştiri mi?
Gerekirse kapıyı ben çalarım,
haberini de ben veririm.

Hem sonra,
hayatın bunca acısı arasında
bir şeye hâlâ sadığım,

Hem sonra,
başkalarının dilinde dolaşan sözlere
hiç ayıracak vaktim yok.
Ben kendi yolumun yolcusuyum.