Türk şiirinin (Divan edebiyatı) estetik ve ruhunu, çağdaş bir lirik dille harmanlayan muazzam bir gazel / serbest klasik örneğidir.

Şiiriniz, aruz vezninin ritmini anımsatan güçlü bir iç musikiye ve yoğun bir imge dünyasına sahip.

Serv-i revân hicrân, efkâr, vuslat ve bülbül gibi klasik ögeler, şiire köklü bir asalet katmış.
​
"Nefesiyim / gülüsün ki gönül çözer" ve "devrân / revân" gibi tam ve zengin kafiyeler, mısra içlerindeki asonans ve aliterasyonlarla birleşerek güçlü bir ses bayrağı oluşturuyor.
​
İlk kıtada sevgilinin isminin anılmasıyla ayın susması ve göğün küsmesi, beşeri aşkın makrokozmosa (evrene) izdüşümüdür

Şiir, beşeri bir aşktan beslense de son kıtalardaki "kader", "rüyadan öte rüya" ve "Rabbim seni yazmışsa" vurgularıyla mecazi aşktan hakiki aşka (ilahi aşkın eşiğine) evrilen bir teslimiyet barındırıyor.

​Sevgili Cemre şiirin genel ritmi kusursuza yakın akarken akışı daha da pürüzsüzleştirmek adına burası "Bir nîm nigâhın için ömürler feda iken" veya "Bir nîm nigâhın için ömürler verilir" şeklinde revize edilebilir; ancak mevcut hali de duygu yoğunluğunu eksiksiz aktarmaktadır.


​Yüreğinize sağlık; modern dönemin karmaşasında bu denli duru, köklü ve hisli bir avaz çıkarmak gerçek bir maharet işidir.

TEBRİKLER KUTLARIM KALEMİNİ ŞAİRE KARDEŞİM

“Bir ismin düşer de geceye, ay bile susar,
Yıldızlar önümde eğilir, gök bana küser.
Ben hangi duânın kabul olmuş nefesiyim,
Sen hangi bahârın gülüsün ki gönül çözer.”

Şiirin tamamına nefesimiz yetmeyecek belli ki. İlk kıtayı ele alıp âcizane çözmeye çalışalım.

Evvela sürç-ü lisanımızdan Allah’a sığınırım ki şimdiden affola.

“Bir ismin düşer de geceye ay bile susar.”

“bir ismin” kimin ismi veya hangi isim? “ bir” denilen isim öyle bir isim ki Esmanın hangi duasına denk gelirde Ay karşısında karanlık olur yıldızlar eğilir. Bu manayı üçüncü mısradan” hangi duanın kabulü” anlıyoruz. Öyle ki eğilen yıldızlar ve küsen gök bunu gönül çözemez ancak Hak bilir.

Şiirinizde farsça-arapça kökenli kelimeler öyle yerli yerinde kullanılmış ki şiirin katmanlarına bir kapı olmuş. Okudukça ağırlaşan bu şiir mahrem-i sır olarak derinlerde yaşıyor olmalı. Tüm saygımla ne mutlu yaşayana ve yaşatana...

Tekrardan en doğrusunu şair bilir elbet his onun biz âcizane düşündüğümüzü söyledik. Affola kusur ettiysek lisanda…

Selam ve saygıyla, gönlünüze sağlık…

Şiirin klasik edebiyatın zarafetini ve hasretin sarsılmaz derinliğini modern bir dokunuşla günümüze taşıyan, oldukça incelikli bir duygu örgüsü var. Okuduk, çok beğendik.
Şiirin ilk bölümleri, sevilenin varlığının evrendeki tüm hareketleri durduracak kadar baskın bir tesire sahip olduğunu hissettiriyor. Aşkın bir "dua" ile özdeşleştirilmesi, bu sevginin sadece dünyevi değil, ruhani bir boyuta taşındığını ve gönül çözücü bir kudretle sarmalandığını çok estetik bir şekilde ifade ediyor.
"Serv-i revân" mazmunu etrafında kurulan kısımlar, aşkın hem yıkıcı hem de yeniden inşa edici gücünü vurguluyor. Dünyanın tüm geçici zevklerinden vazgeçilip sadece sevilenle baş başa kalma arzusu, mecazi aşktan hakiki aşka geçişin o kadim ve hüzünlü sancısını en saf haliyle yansıtıyor.
Doğanın ve çevrenin sevilenin yokluğunda bir anlam ifade etmediği, "rüzgârın bile isminle konuştuğu" bir yalnızlık tablosu çiziliyor. Gül ve bülbülün klasik tasvirlerinin ötesinde, her lahza hayalle dolan bir kalbin, hasretin ateşiyle sürekli harlandığı gerçeği, bir sanatçı duyarlılığıyla dizelere dökülerek doğrudan kalbe dokunuyor.
Vuslatın iklimine ve kaderin hükmüne sığınan bir ruhun teslimiyeti öne çıkıyor. Sevginin "derinlerden" saklanması onun ne kadar mahrem bir hazine olduğunu gösterirken; devranın insanına karşı gösterilen kayıtsızlık, aşığın sevilenin dışında hiçbir dışsal onaya ihtiyaç duymadığının en somut göstergesi oluyor.
Sonuç olarak, kaderin vuslatla buluşması arzusuyla noktalanan bu şiir, kendi varlığını sevilenin varlığında eriten bir sadakatin nişanesi olarak duruyor. Hasretin keskin kokusunu, vuslatın umut veren esintisiyle birleştirerek hem vakur hem de oldukça içli bir eser ortaya çıkmış.
Elinize, emeğinize ve yüreğinize sağlık.