Ben sevdim,
Hem de içimde saklamadan,
Kelimelerimi korkuların ardına gizlemeden.

Sevdiğimi söyledim,
Duygularımı bir bir önüme koyup anlattım.
Ama karşımdan bana gelen,
Koca bir boşluktu.

Ben konuştum,
Kalbimi açtım,
Hayallerimi anlattım.
Karşılığında ise
Sessizliğin soğuk duvarlarına çarptı sesim.

Bazen yarım kalan cümleler,
Bazen cevapsız sorular,
Bazen de birden kapanan telefonlar...

"Kapı çaldı..."
"Ablam geldi..."
"Oğlum geldi..."
Ve ardından yine eksik kalan konuşmalar.

Belki bunlar gerçekti,
Belki değildi.
Ama insan bir süre sonra
Bahanelerle gerçekleri ayırmayı bırakıyor.

Gizli saklı kalan sözler,
Yanlış anlaşılmalar,
Boşluğa bırakılan duygular...
Bir süre sonra yordu beni.

Öyle ki,
Sana duyduğum sevgiyi değil,
Sevmeyi bile unuttum.

Şimdi ne bir sitem var içimde,
Ne de bir beklenti.

Sadece sessiz bir veda...

Çünkü bazı hikâyeler kavuşarak değil,
Yorularak biter.

Ve ben bugün,
Sana değil sadece,
Karşılıksız kalan sevgime,
Beklemekten yorulan kalbime,
Ve içimde büyüttüğüm aşka veda ediyorum.