Sessiz sessiz ağladı gözyaşlarım
Zamansız çaldı ayrılık alarımı
Bir ambulansın siren sesi gibi
Acı acı dokundu yüreğimin en ince teline

Kalmadı ne gün doğuşu ne gün batımı
Sanki kıyamet koptu karardı dünyam döndün zindana
Gözyaşlarım yağmurla yarıştı dinmedi hıçkırıklarım
Feryadım yarıp geçti göğün sessizliğini

Şimdi hangi merhem ilaç olur söyle
Neşter vurulmuş dikişi tutmaz yarama
Oluk oluk kanayan gönlüme hangi söz şifa verir
Hangi sabah yeniden hayat olur bana

Sözümüz bumuydu
Hani derdin ölüm ayıracaktı bizi
Sözümüz bumuydu
Yaşayan bir cesaret yığınıma cevirdin hazin gönlümü

Dilimde çoğaldı keşkelerim
Bir ömre sığmayacak pişmanlıklar bıraktın ardında
Ne yana baksam yarım kalan hayaller çıktı karşıma
Her keşkem yüreğimde yeniden açılan bir yara oldu

Hani çıkmaz denilen yolları bana yol edecektin
Hani imkansızlıkları sevgimizle aşaçaktık
Yarı yolda bıraktın verdiğin sözleri
Ben ise hala o hayalin enkazında yaşıyorum

Zamandızdı bu ayrılığın beyazını giymek
Beyazı seviyorum diye mi yakıştırdın bana
Ellerinle giydirdin ayrılığın kefenini
Meğer beyaz dediğin huzur değil sensizliğin renğiymiş

Oysa beyazı umut sanırdım
Güneşli sabahların temiz düşlerin renği bilirdim
Ayrılığın omuzlarına bıraktığı yük etin
Bir ömür taşıyacağım sessiz bir keder ettin

Gizlerin acısının ayrılık olduğunu ilk sen öğrettin
Ömrümün en güzel çağlarında
Sevmenin bazen kaybetmek olduğunu yaşattın

Hediye ettiğin kol saati bile zamandan habersiz şimdi
Akrep yelkovanla yürüyor da yetişemiyor geçmişe
Duvarlarda asılı kalan anılar gibi
Her tik tak sesinde biraz daha eksiliyorum

Yapayalnız bıraktın
Birlikte yürüdüğümüz yollların tam ortasında
Yarım kalan hayallerin gölgesinde kaldım
Adını sustuklarıma emanet ederek

Şimdi hangi merhem çare olur söyle
Neşter vurulmuş bu yaraya hangi dikiş tutar
Bir ömür omuz omuza yürürüz sanmıştım
Meğer en uzun yolu yalnızlığıma çıkarmışsın

Ve şimdi anlıyorum .
Bazı gidişler bir vedadan daha ağırmış
İnsan bazen ölmeden de eksilirmiş
Nefes alıp versede yaşayamazmış
Sözümüz bumuydu

Asya öztürk