Bu yaşıma kadar düşündüm,
hâlâ da düşünüyorum.
İnsan neden istediği hayatı yaşayamaz?
Neden çocuklar gibi gülemez,
neden huzurla yatıp kalkamaz?
Neden hep bir mücadele etmek zorundayız?
Hep bir yaşamak için çırpınmak zorundayız.
Bazen kendime soruyorum:
Neden?
Bu yaşıma kadar sordum bu soruyu kendime.
Belki ömrüm boyunca da soracağım.
Ama bir cevap bulamadım.
Otuz yaşıma geldim.
Ve içimdeki soru büyüdü, taştı.
Bazen içim dağıldı,
bazen gözyaşlarım aktı.
Ama yine de bir cevap bulamadım.
İstediğim hayatı yaşamak için
gayret ettim, mücadele ettim.
Çalıştım, çabaladım.
Çırpındım.
Yaşamaya çalıştım.
Sonra düşündüm:
Neden yaşamak için çalışıyoruz?
Çalışmak için mi yaşıyoruz?
Doğa böyle mi olmalıydı?
Düzen, evren, hayat
gerçekten böyle mi olmalıydı?
Çalışmasan yaşayamıyorsun,
yaşamazsan çalışamıyorsun.
Bazen birini seviyorsun
ama yaşamaya çalışmaktan
sevmeyi unutuyorsun.
Bazen kendini unutuyorsun.
Kül tablasındaki sigarayı unutup
yenisini yakıyorsun.
Hastalıklar da var.
Çaresi bulunamayan.
Bazen psikolojin iyi olmuyor.
Kimseyle konuşmak istemiyorsun.
Kimse aramasın diyorsun,
kimse yazmasın diyorsun.
Ama sonra fark ediyorsun:
Mesaj kutun zaten boş.
İşte o zaman anlıyorsun
yalnızlık nedir.
Sabah kalk, çalış.
Akşam gel, yat.
Zaman su gibi geçiyor.
Ömür uçup gidiyor.
Dün doğmuştum sanki.
Bugün otuz yaşındayım.
Yarın bir bakmışsın
toprak olmuşum.
Kim ağlar arkandan?
Kim gerçekten üzülür?
Nedir bu gaye?
Nedir bu telaş?
İnsan bazen
ne istediğini bile bilmiyor.
Ama ben düşündüm.
Ben ne istiyorum diye.
Ev…
Araba…
Bir iş yeri…
Bir aile…
Huzurlu bir hayat.
Ama sonra dönüp bakıyorum:
Otuz yaşıma gelmişim
elde avuçta hiçbir şey yok.
İnsanlar konuşuyor.
“Şurada hata yaptın.”
“Bunu böyle yapsaydın.”
Ama kimse
ne yaşadığını sormuyor.
Herkes akıl veriyor.
Ama kimse huzur vermiyor.
Kimse sağlık vermiyor.
Kimse para vermiyor.
Kimse imkan vermiyor.
Her şeyi
sen başarmalısın.
Oysa dünyada bir şey vardı:
Paylaşmak.
Düşene el uzatılmalıydı.
Ağlayana mendil verilmeliydi.
Mendil yoksa bile
onunla birlikte ağlanmalıydı.
Ama artık
güven azaldı.
İyilik azaldı.
İnsanlar
çıkarlarının peşinde.
Kimse kimsenin
hangi savaşı verdiğini bilmiyor.
Anlatsan da ne olacak?
Biraz nasihat…
Biraz boş teselli…
Belki ben de
boş konuştum.
Ama bazen insan
içindeki sessizliği
kelimelere döker.