0
Yorum
1
Beğeni
5,0
Puan
60
Okunma
Sevdiklerime inanırdım,
En çok da onlar yaraladı.
“Canım” dediklerim,
Canımı en çok yakan oldu.
Sorguladım kendimi,
Suçu hep bende arattılar.
Oysa kıran da onlardı,
Ama en çok ben yoruldum.
Sile sile azaldım sandım,
Meğer hafiflemişim.
Giden herkesle birlikte
Yüklerimden kurtulmuşum.
Eskiden kaybettiklerime ağlardım,
Şimdi içim bile sızlamıyor.
Çünkü anladım,
Herkes kalmayı hak etmiyor.
Maskeler düştü birer birer,
Gözler her şeyi ele verdi.
Sözlere değil artık,
Bakışlara inanıyorum.
Ne kırgınım artık, ne düşman,
Sadece yokum hayatınızda.
En ağır cevabı verdim:
Sessizliğimle.
Ben o kuyudan çıktım,
Karanlığı geride bıraktım.
Şimdi ne düşerim o yere,
Ne de dönüp bakarım.
Siz kendi gölgenizle kalın,
Ben gerçeği seçtim.
Geç kaldınız…
Ben çoktan değiştim.
5.0
100% (1)
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.
