MASADA KALAN ADIN

Bu gece masamda yerin duruyor,
Kadehim sesinden ürkek içiyor.
Meyhane susuyor, ben susamıyorum,
Yokluğun geceme kilit vuruyor.

Bir eski şarkının kırık yerinde,
Adının gölgesi kaldı elimde.
Garson son kadehi önüme koydu,
Ben seni aradım boş şişede.

Sokağın lambası titredi,
Gecenin alnında ayazın izi.
Ben senden gideli kendimden kaldım,
Kimse bilmez içte büyüyen sızıyı.

Masada iki gölge vardı dün gece,
Biri bendim, biri senden kalandı.
Sabaha karşı kül oldu elini tutan elim,
Kadehin dibinde ömrüm kalandı.

Ne sana beddua, ne kendime kin,
Bir ömrü harcadım susarak seninle.
Şimdi hangi kapı yüzüme açılır,
Anahtarı sende kalan evimin?

Bir gün bu masaya uğrarsan eğer,
Kırılmış kadehe dokunma sakın.
Orada yıllardır bekleyen bir adam,
Sana değil, kendine ağlıyor.

Suskun Şair Fazlı Acar