Sevgili şairem,mahir kalem e günaydınlar diyerek şu dokunaklı satırlarla başlıyorum..
"Ve sarılıp şiirlere, / Öderken bedelini hüzünle..."
​Bu dizeler, ayrılığın kaçınılmaz olduğu anlarda bile sevdayı bir hırka gibi üzerine geçirip, acıyı da baş tacı edebilen olgun bir ruhun yansımasıdır. Ayrılık bir son değil; aşkın şiirlerde, anılarda ve kalbin en korunaklı köşesinde yaşatılma biçimine dönüşüyor. Solan bir çiçeğin, yaşanmamış bir geleceğin yasını tutmak bile bu şiirde bir cezaya değil, adeta kutsal bir göreve evriliyor.
​Kelimelerle adeta bir duygu acıtarak ama incitmeden, hüzünlü bir melodi fısıldamış kulaklarımıza. "En Güzel", kavuşamamış ama hiç ayrılmamış kalplerin, gururlu ve tertemiz manifestosudur. Yüreğine, kalemine sağlık; bittiğinde bile insanın içinde yankılanmaya devam eden, çok ama çok özel bir eser okudum..
Saygılarımla selamlıyorum..🌹

Yine çok güzel bir gönül sesi düşmüş sayfaya.

Yüreğinize sağlık.

Kutluyorum.

Şiir yazmak bir yetenek işidir.
İster hece,ister serbest olsun
yazmak yetenek ister.
Şiir mutlaka kuralına göre yazılmalı.
Kuralına göre de okunmalı.
Sizin gibi güzel şiir yazanları
KUTLARIM.

Yüreğine sağlık kalemin daim olsun inşallah

Melahat Çetinkaya’nın "EN GÜZEL" başlıklı bu şiiri, kavuşmanın imkansız olduğu bir noktada bile sevdanın nasıl "asillikle" yaşanabileceğini anlatan, oldukça dokunaklı ve vakur bir eser. Şiir, özellikle imkansızlıklar üzerine kurulu olsa da bir teslimiyetten ziyade bir direniş ve yüceliş içeriyor.

Çok derin, naif ve bir o kadar da vakur bir şiir... Dünyanın tüm gürültüsüne ve engellerine karşı, sevgiyi en saf, en lekesiz haliyle koruma çabasını anlatıyor.
​Şiirinizde beni en çok etkileyen temalar şunlar oldu:
​"Eli eline değmeden, / Göz göze bile gelmeden" diyerek sevgiyi fiziksel dünyanın sınırlarından çıkarıp tamamen ruhsal bir boyuta taşımışsınız. Bu, günümüzde az rastlanan, adeta divan edebiyatındaki ya da platonik aşklardaki o asil duruşu hatırlatıyor.

​En güzel biz susarız" mısrası, çaresizliği bir yenilgi değil, sevdaya dahil bir asalet olarak kabul ettiğinizi gösteriyor. Bazen susmak, haykırmaktan çok daha güçlü bir itiraftır.

​Şiirin son bölümündeki hüzün, içinde bir isyan barındırmıyor. Kaderin biçtiği ayrılığı bile bir ritüele, şiirlere sarılarak yaşanan onurlu bir yasa dönüştürmüşsünüz. "Dalında solan çiçeğin, / Geçmişin geleceğin..." finali ise okuyucuda upuzun bir iç çekiş bırakıyor.

​Yüreğinize, kaleminize sağlık. Kelimelerin arkasındaki o ince ve incinmiş ama asla eğilmemiş ruh çok net hissediliyor.

Bu güzel mısraları paylaştığınız için teşekkür ederim.