Evimdeyim ama biraz misafirim,
Koltuklar beni tanıyor da ben yabancıyım.
Kapının yanında bıraktım orman kokumu,
Asansör taşımıyor bazı duyguları.
Masada erikler sessizce bekliyor,
Bardaklar eski aşklar gibi yarım duruyor.
Televizyon susmuş, müzik konuşuyor,
Bu ev gece vardiyasında beni koruyor.

Şehirde misafirim ben,
Anahtar cebimde yine de.
Evim diyorum, inanmıyor duvarlar,
Biraz sen eksiksin belki de.
Şehirde misafirim ben,
Bu gece kendime geldim.
Bir şarkı açtım, bir bardak doldurdum,
En çok da sessizliği dinledim.

Raftaki fotoğraflar bakıyor uzaktan,
Yılları saymıyorlar, sadece gülümsüyorlar.
Bir oda dolusu eşya arasında,
İnsan bazen kendi sesini arıyor.
Köyde yıldız sayardım geceleri,
Burada pencereler yanıp sönüyor.
Orada kuzgun seslenirdi dallardan,
Burada bir şarkı omzuma konuyor.

Ne tuhaf...
Her şey yerli yerinde dururken,
İnsanın içindeki ev başka yerde kalabiliyor.
Bu akşam görüntüleri değil,
Sesleri seçtim ben.
Karanlık ekrandan değil,
Şarkıların ışığından geçtim.

Şehirde misafirim ben,
Ama kaçmıyorum artık kendimden.
Bir şarkı açtım, geceyi çağırdım,
Biraz hüzün, biraz dostluk eşliğinde.
Şehirde misafirim ben,
Sabaha kadar değil belki.
Ama bu gece,
Tam da olmam gereken yerdeyim.

Paylaş:

5 Beğeni

(c) Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve/veya temsilcilerine aittir. Şiirlerin izin alınmadan kopyalanması ve kullanılması 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Yasasına göre suçtur.

Şairin Önceki Şiiri Şairin Sonraki Şiiri

Şiiri Değerlendirin

Topluluk Puanları (2)

5.0

100% (2)

Şehirde misafirim ben Şiirine Yorum Yap

Okuduğunuz Şehirde misafirim ben şiir ile ilgili düşüncelerinizi diğer okuyucular ile paylaşmak ister misiniz?

Şehirde Misafirim Ben şiirine yorum yapabilmek için üye olmalısınız.

Üyelik Girişi Yap Üye Ol

Yorumlar

YEŞİLIRMAK, @yesilirmak1

21.6.2026 01:29:28

5 puan verdi

Bu şiir, modern insanın aidiyet, gurbet ve yabancılaşma temalarını içselleştirdiği, "ev" kavramının coğrafi değil ruhsal bir sığınak olduğunu vurgulayan çok güçlü bir melankoli ve kabulleniş dengesi barındırıyor.
Şiirdeki derinliği oluşturan bazı temel katmanlar ve metaforlar:

Şiir, ironik bir tezatla başlıyor. Nesneler (koltuklar, duvarlar, bardaklar) tanıdık veya sahibine ait olsa da, özne kendini o mekanda geçici ve "yabancı" hissediyor. Fiziksel olarak evde olmak, ruhen evde olmayı garantilemiyor.

Orman kokusunun kapıda bırakılması, asansörün duyguları taşımaması ve köydeki yıldızların yerini pencerelerin yapay ışıklarına bırakması, taşra/doğa kökenli bir ruhun betonarme şehir hayatına adaptasyon sancısını simgeliyor. Kuzgun sesinin yerini bir şarkının alması, doğanın sert ama gerçek koruyuculuğundan, sanatın teselli edici kollarına sığınışı gösteriyor.

Televizyonun susturulup müziğin konuşması ve "görüntüleri değil, sesleri seçtim" ifadesi, modern dünyanın dayattığı görsel illüzyonlardan ve tüketimden kaçıp, işitsel bir içe dönüşü, yani kendi sesini aramayı temsil ediyor.

Dönüşüm ve Kabulleniş: Şiirin sonu, ilk dizelerdeki sıkışmışlığı bir teslimiyete ve huzura kavuşturuyor. "Kaçmıyorum artık kendimden" ve "Tam da olmam gereken yerdeyim" dizeleri, yabancılık hissinin bir yenilgi değil, bireyin kendi yalnızlığıyla dost olma süreci (kendine gelme) olduğunu ilan ediyor.

Kelime tercihleri son derece yalın ama imajlar (yarım duran bardaklar, sessizce bekleyen erikler) çok net görseller sunuyor. Şarkıların bir ışık ve omuza konan bir dost olarak betimlenmesi, sanata/müziğe yüklenen kurtarıcı rolü pekiştiriyor.
Bu eseri yazan kalemi ve yüreğini kutlarım

Kâsid_, @ksid-

21.6.2026 01:22:27

5 puan verdi

Gecenin benim için şiiri
Şiirde anlatı veya hikaye bulunması, duygu ve düşünceleri çok daha etkileyici bir şekilde aktarmayı sağlayan güçlü bir tekniktir aferin diyorum ustaya