Şehrin sesi geride kaldı,
Bir patikanın sonundayım.
Ağaçların arasında kaybolmuş,
Kendi içime vardım.
Bir çadır kurdum akşama,
Bir ateş yaktım usulca.
Duman göğe mektup oldu,
Rüzgâr aldı boyunca.

Ne kadar yük varsa omzumda,
Korlarla birlikte eridi.
Bir yudum çay, bir dost türkü,
Gece bana evim dedi.

Kamp ateşi yanarken,
Kalbim yeniden öğrenir yaşamayı.
Bir dilim ekmek, bir tutam sevda,
Yetiyor bazen mutlu olmaya.
Kamp ateşi yanarken,
Yıldızlar iner sessizce yanıma.
Dün ne oldu unut gitsin,
Sabah yine umut doğar dağlara.

Bulutlar geçer üstümüzden,
Her biri başka bir masal.
Toprağın kokusu sinmiş üstüme,
Sanki yıllardır bana yoldaş.
Bir bardakta beyaz bir düş,
Bir sofrada dostluk tadı.
Hayat dediğin bazen sadece,
Bir akşamın sade hâli.

Ne saraylar gördüm uzaktan,
Ne ışıklar gözümü aldı.
Ama hiçbirinde bulamadım,
Bu sessizliğin sıcaklığını.

Kamp ateşi yanarken,
İçimde çocuk bir şarkı söyler.
Dağlar dinler, gece dinler,
Yolcu olan bütün yürekler.
Kamp ateşi yanarken,
Hayat yeniden kurulur içimde.
Bir çadır, bir gökyüzü,
Ve sevdiklerim düşlerimde...