Eğitim sisteminin içinde kaybolan o dayanışma ruhunun sızısını ve "başarının" yalnızlığa hapsedilmesini ne kadar keskin bir gözlemle anlatmışsınız. Bilginin paylaşıldıkça çoğalması gerekirken, rakabetin gölgesinde bir sessizliğe mahkûm edilmesi, çağımızın en büyük trajedilerinden birini gözler önüne seriyor.
"Sessizce robotlaşmak" ifadesi, gençlerin içinde bulunduğu o mekanik yarışın ve yalnızlaşmanın ne kadar vahim bir resmini çiziyor. Herkesin kendi çukurunda boğulduğu bu sistemde, sizin bu sessizliği bozup "Nasıl geçti?" diye sormanız, hâlâ insani değerlerin ayakta kaldığına dair çok kıymetli bir umut ışığı.
Genç neslin geleceğini, mesleklerin toplumla olan bağını ve eğitimin asıl gayesini sorgulamanız, bu şiiri sadece bir sitem değil, aynı zamanda düşünen bir zihnin manifestosu kılıyor. Toplumsal katkıyı ve dayanışmayı önemseyen o güzel duruşunuz, eğitimin ruhunu arayanlar için bir rehber niteliğinde.
Emeğinize, yüreğinize sağlık. Okuduk, beğendik.