Gözlerin olmadan yaşamayı öğrendim.
Sonra bütün gözleri öldürmek için yemin ettim.
Biliyor musun sevgilim,
kendimden başka kimseyi öldüremedim.

Neyden kaçsam seni buluyorum.
Nereye gitsem seni arıyorum.
Kime baksam aslında sen,
kimi sevdiysem hatırası sen.

Bu dünyada kavuşamayız, öğrendim.
Seni sevdiğimi yazmak, anlatmaktan başka,
elimde kalmadı bir sihir.
Daha nasıl çağırabilirdim ki seni,
her şeyde seni görürken,
her anı seninle yaşarken,
acını, acıyı kıskandıracak kadar çekerken,
bana nasıl inandırabilirdim ki seni?

Bir sen gitmek istedin,
iki ben de gittim.
Bir mutluluk resmi çizdik ikimiz de,
sen resimde, ben eriyen boya kalemiydim.

Yaşıyorum, ölmedim hâlâ; ölmedim ve seni seviyorum.
Hem seni hem çocuklarımı, hem de yanımda uyuyan kadını,
sana sarılan küçük kızını, seni mutlu eden adamı.
Seviyorum öle öle, ölmeden ve nefes alarak,
belki yarın olmaz mutluluğuyla.

Öğrendim, bu dünya ikimiz için değilmiş.
Öğrendim, bu dünya benim değilmiş.
Öğrendim ben burada değilken,
aslında hiçbir şey benim değilmiş.
Öğrendim ve kabul ettim.
Küçük bir buse’de doğan gözlerin,
alçak bir adamın sahibiymiş.

Enes İLHAN