Gel, gel ki terk etsin yıldızlar yuvasını.
Gel, can bulsun donmuş serçeler vadilerde.
Hayra çıksın bütün yollar gözlerinle,
gel, çatlamış toprak suya, ruhum sana doysun.

Kapılar açılsın ve tüm zarafetinle içeri gir,
şehirler alev alev yanarken, susarken sükût yüzüne bakıp,
başını kaldıramasın aşka bürünen suretler seni görünce.
Gel, sayısız kötülüğü küstürüp, iyiliği öğreterek gel.

Mavinin derinliğinde, sonu olmayan uçurumlardan düşmeyi göze alıp da gel.
Gecenin hiç bitmeyeceği, sönmeyecek ateşte yanmayı kabullenip de gel.
Beni öldür, ben aşkı anlatamazken gözlerine,
çektiğim acılara, yandığım zamana bir tebessüm bırakıp da gel.

Sende yüzlerce okunacak şiir var,
seni başka bir kaleme, başka bir kelama,
başka bir kâğıda ve gönüle sığdıramıyorum.
Uyanamıyorum, dokunamıyorum yokluğunun güzelliğine,
yokluğunu varlığına hediye edip de gel.

Bana sormadın, beni atarken sensiz zindanlara,
sen nihanımsın kıymet vermediğin canımda,
istiyorsan bulmayı küllerimi bu karanlıkta,
bir kez dahi olsa, beni yakmak için gel.

Enes İLHAN