​Baba, hadi bir oyun oynamayalım adını bilmediğim,
Yatayım dizine, saçlarımı tara...
Anlat bana, sevgi neydi bu dünyada?
Hani o çok sevdiğim şarkıdaki gibi,
Bana da bir masal anlat, içinde yalan olmasın.
Öyle bir masal olsun ki baba,
Büyümek zorunda kalmayayım kucağında.

​Seninle yeniden bir dünya kuralım, içini sevgiyle dolduralım,
Yalandan, riyadan uzak olsun...
Öyle bir yağmur yağsın ki, her gönle merhamet olsun.
Ama bu sefer sen anlat baba,
Dalgalar vururken ayaklarına, kayıp giden ömrü anlat...
"Ispanak yoğurtla yenir" de bana,
"Yine mi beyaz dondurma" de...
Keşke öğretebilseydim sana, başka renkler de var bu dünyada.

​Biliyor musun, babalar günü varmış, kutluyorlar...
Bilmiyorlardı oysa, ne zormuş babana baba olmak bu dünyada.
Çekiştirmekten duygularımı yırttılar be baba...
Ben sadece sevgiyi anlatmak istemiştim onlara.
Hani o bahçemizdeki kuyuya saldığımız kova var ya;
Duvarlara çarpmadan, usulca, incitmeden su çekmek gibi...
Anlamadılar... "Niye gümüşmüş kova" diye takıldılar süse, pusa.
Nasıl deseydim onlara, bilmezler ki...
Altı üstü yağ tenekesinden bozma bir kovaydı oysa.

​Oysa sevgi gökten düşen bir kar tanesiydi,
Konduğu toprakta sessizce bekleyen,
Günü gelince açan naif bir çiçekti, kimseler bilmedi.
Onlar kovanın rengine baktı, içindeki o duru suyu görmedi...

​Herkes bir dağ yazmış babasına,
Gölgesine sığınılan koca bir çınar...
Bense ne zaman alsam kalemi elime,
Karşımda saf, telaşlı bir çocuk var.
Sırtımı dayayacak bir kapı ararken hayatta,
Seni hep göğsümde yatırırken buldum.

Sen dünyayı öğrenememiş bir masumiyet,
Bense senin yerine erkenden büyüyen oldum.
​Ne bir sitem bu sana, ne de bir sızı,
Sadece arkasını dönemeyen bir ömrün hikayesi.
Sen bana dağ olamadın belki ama,
İçimde kalan o en saf, en temiz çocuk sesisin.
Seni bir çınarla anlatamam ki ben,
Sen dünyaya inanmış, kırılgan bir çocuktun...
Şimdi usulca boşalırken zihninin sayfaları,
Ben seni kendi büyütemediğim çocukluğumla korudum.

​Şimdi bir gölge gibi çekilirken hatıralar,
Sessizce eriyor zaman, avuçlarımızda kalan.
Sen sustukça derinleşen o masum boşlukta,
Yüreğim yüreğine akıyor; hiç incitmeden, usulca...

​Adımların yorulup yolların daraldığında,
Zaman akıp giderken avuçlarının arasından,
Bir tek ben anladım senin o sessiz sükutunu,
Gözlerinde saklanan o ürkek çocuk masallardan.

​Unutursun belki beni, unutsun zihnin
her şeyi,
Varsın silinsin geçmişin o yorgun
çizgileri.
Sen unutsan da ben asla unutmam o saf sevgiyi,
Kalbimde saklarım babam, senin bıraktığın izleri.

​Ayla.
19 06 2026