Paslı bir bıçak gibi, saplandın sineme
Tüm pası sinsice, karıştı hücrelerime
Kalbimin kavrulup kül olduğunu bile
bile,
İnat etti bu hüzün, fırtınayla yağdı
gönlüme

Ben ağlama dedikçe, şu arsız
gözlerime
Sözümü çiğneyip, bendini yıktı bu
gece
Vurdum vurdum sus diye, göğsümün
kafesine
Söz geçiremedim, kalbin o en derin
sesine

Görüyorsun ya gönlüm, durmadan
alev alırken
Yaşların sicim gibi, yağıyor şakaklarımdan tenime
Kim galip çıkacak bilmem, bu amansız savaştan
Her damla bir kor daha, ekliyor acıma en baştan

Durulmuyor içimdeki, bu hırçın bu
deli nehir
Kirpiklerimin ucunda, sallanıyor koca
bir şehir
Tek başıma kaldım sanki, bu ıssız sokaklarda
Hangi el elimden tutar, hangi ses
dindirir

Sen bende bitmeyen bir ah, dinmeyen bir sızısın
Bu karanlık gecenin, en acımasız
yazısın
Kaç kere kuşattıysa yokluğun, bu zayıf
canımı
Her defasında can evimden vuran, o
sinsi avcısın


Kaybedeceğimi bile bile, yürüyorum
bu yangına
Her bir hücremle, savaşıyorum bu
çaresizlikle
Oysa yaşların bu gece, son olacağını
bilsem
Bağrımı dağlarım, kendi elimle

Ama ahdım olsun be, gözyaşım
Bir gün takacağım, o sahte gülüşü
yüzüme
Seni de kilitleyip, bir valizin en dibine
Sırtımı dönüp gideceğim, aşk denen cehennemden be.

Ayla Kaya

02 07 2026