9
Yorum
20
Beğeni
5,0
Puan
269
Okunma
Es ey rüzgar,
Dokun o mahzun yüzüne...
Taşı sinesindeki fırtınayı gökyüzüne.
Vermesin kader,
Ben yağmur olur, yağarım saçlarına...
Süzülürken şakaklarından usulca,
Gizlesin akan gözyaşlarını.
Kimse bilmesin yorulduğunu...
Bir serinlik bırakıp teninde,
Habersizce akıp gideyim.
O bilsin kaderin vermediğini,
Bir yağmurun getirdiğini...
Madem bir hece olamadım dudağına,
Hücrelerimle karışsın ruhum toprağa.
Yine de vazgeçmem;
Bir umut olur, filiz olurum yoluna...
Adını koyamadığım bu sessiz
deryada,
Varsın dünya bizi yan yana görmesin.
Yorulmam, eksilmem,
Gölgemi bile yük etmem ona.
Ne bir sitem kalır geriye, ne de bir
ah...
Biz bu imkansız yangını göğe emanet
ettik.
Şimdi vakit, sustuğumuz yerden
büyüme vakti.
Ben bu dipsiz sükûtun içinde,
Bir ömür dua olurum onun adına.
Herkes yerini bilir bu koca hayatta;
O uzak bir menzilde kalır,
Ben onun yokluğuyla,
Baştan aşağı vatan olurum bu
toprağa.
Ayla Kaya
01 07 2026
5.0
100% (12)
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.