şimdi, hangi sökük tarafından başlasak da zamanın

bütün nehirler soğutarak akıtıyor kendini bak
senin yaşından
benim yaşımdan dirilen bunca insan
kırılan bunca kemikten daha derin

durmadan doğuruyorsun beni anne
bir küf büyüyor tavandan
yastığıma kadar

ağlamaya yelteniyorum bazen
bazen susarak yazdığım bu kağıt parçası da
büzüyor dudaklarını
inadına emmiyorum memenden o çiğ sütü

ruhumun ortasında ölen bunca insan
zamanı taşıran ırmak kadar
ve zamana dönen insan kadar
mekruh olmuyor inancımıza

bir mum sönüyor bak
giderek kamburlaşan sırtıma
ayaklarını sürtüyor dünya

nasıl ölmeliydim oysa
doğduğum günden koparak ve sıyırarak
bütün derimi
nasıl anlatmalıydım suya yansıyan
gölgeni
hiç taşırmadan

ve işte kimin mahremine karışıp
kime tırnaklarımı geçirerek seviştiysem
bunca zaman
bir uçuk gibi kaldım
damağında bak

aykırı bir baş ağrısı çekiyorum ey uyku
ey sonradan doğma
zakkum çiçeği
bak, ellerimle kazıdığım
nehirlerden taşıyor ırmak

bak, nasıl da suya yansıdıkça
göğü yarıyor bu fırtına

bak, tenimdeki imla hataları
şimdi daha çıplak.

Füze Özge