Bir geceydi, mora çalan bir yalnızlık vakti,
Düşlerimin kıyısında yürüyordun sessizce.
Adını söylemeye korkuyordu rüzgâr,
Çünkü her hecesinde biraz daha çoğalıyordun içimde.

Sen geldin;
Şehrin bütün lambaları başka türlü yandı.
Soğuk kaldırımların üstünde bile
Bir bahar telaşı başladı ansızın.

Pembenin utangaç yüzü vardı gözlerinde,
Kırmızının yangını saklıydı dudaklarında.
Mavi, uzun bir deniz gibi uzanıyordu sesin,
Yeşil, uzak dağların umudu gibi yerleşiyordu yüreğime.

Mor bir akşamın asaletiyle baktın bana,
Turuncu bir sabahın masumiyetiydi gülüşün.
Sarı bir güneş gibi düştün ömrüme;
Karanlığın bütün hakları elinden alındı o gün.

Şimdi hangi geceye baksam biraz sen varsın,
Hangi renge dokunsam biraz sana bulaşıyor ellerim.
Ve ben, ömrün en tenha yerinde anladım ki;
Sevda, bir insanın başka bir insanda vatan bulmasıdır.

Gece kadar derinsin içimde,
Gece kadar yalnız ve sonsuz.
Bir ömür sürecek bu renkli sürgünün adı sensin;
Yazdığım her mısrada yaşayan...