2
Yorum
8
Beğeni
5,0
Puan
32
Okunma
Sekiz saatlik karanlık, yüzüme çöker karalık,
Telâş vermez habersizlik, ama üzülür internetsizliğe yürek.
Pişirmez acı kahveyi ocak, kesilmiştir elektrik, Her gün eşiği aşındıran kaçak, uzaktan gelir bir bardak.
Pilli dir ışıklar köşe bucak, gölgeleri yansır duvarda.
Sessizlik çöker eve, yoktur ekran ışığı yansıyan.
Bekler insan sabahı, güneşi, aydınlığı,
Özler modern çağın her türlü kolaylığını.
Ama belki bu karanlıkta bulunur bir huzur,
Yavaşlar zaman, dinlenir ruh, sessizlikte durur.
Elektriksiz, internetsiz, sade bir an yaşanır,
Unutulan o eski günler belki yeniden anılır.
Avrupanın göbeğinde yaşanan iş bu,
Ne garip tezat, ne acı bir durum bu:
Medeniyetin kalbinde karanlığa mahküm,
Işığı arayan gönüller, sabaha merhum.
5.0
100% (5)
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.
Cevap Yaz
