Yangın sardı her yanı, su bastı sokakları,
Fırtına söktü çatıları, kaza aldı canları.
Bir el uzanır yardıma, bin dil çıkar karşısına,
"yanlış yapıyorsun" der, "beceremezsin" der arsızca.

" Ben yanındayım," diyen yok, omuz veren yok,
Ama çıkar kokusuna koşan çok, sürünen çok.
Felaket carparken görmezler, acı varken duymazlar,
Kâr kapıda beklerken hemen belirirler, bulurlar.

Eleştiri kolay gelir, yıkım kolay gelir,
İnşa etmek zor, ama yıkmak herkese gelir.
Dayanışma yok, merhamet yok, vicdan yok,
Sadece çıkar var, sadece hesap var, başka yok.

İlçe yanar, ilçe boğulur, ilçe çöker,
Ama kimse bakmaz, kimse duymaz, kimse görmez.
Ta ki masada pay olana, cebe para düşene kadar,
O zaman herkes kardeş, herkes dost, herkes gelir.

Felaket ilçesi bu, insanlık ölmüş burada,
Çıkar canlı, vicdan ölü, yatan soğuk toprakta.

Bir gün gelir hesap sorulur, yüzleşilir,
Vicdanlar uyanır, gerçekler yüze vurulur.
O gün ne çıkar kurtarılır, ne yalan geçer,
Sadece kapılanlar kalır, sadece hakikat seçer.

Ama o güne dek döner durur bu çark böyle,
Felaket gelir geçer, insan kalır aynı köhne.
Belki bir umut, belki bir değişim, belki bir gün,
Çıkar değil, insanlık kazanır— o gün olsun bugün.