VURDA ÖLEYİM

Kırık bir cam gibi dağıldı içimde dünya,
Hangi parçamı tutsam, elim kan içinde kalır.
Meğer bitti dediğim her şey koca bir rüya,
İnsan canlıyken ölür mü, nefesi yarıda kalır.

Sustu içimdeki çocuk, bitti ulu feryadım,
Yoruldum her darbede yeniden ayağa kalkmaktan.
Sokak lambaları bile unuttu, yok artık adım,
Bıktım her doğan günün ardından ağlamaktan.

Dost bildiğim gölgeler çekildi karanlık basınca,
Bir başıma kaldım bu dipsiz uçurum kenarında.
Yüreğim taş kesildi sırtımdan hançer saplanınca,
Vur da öleyim artık, bir damla canım kaldı şurada.

Gidecek bir kapım yok, söylenecek sözüm bitti,
Karanlık yollar kapannedi, önümü sisler kesti.
Beni ayakta tutan o son inanç da bırakıp gitti,
İçimde yıllardır sönmeyen o son fırtına esti.

Taşımaktan yorulduğum bu can, artık bana ağır bir yük,
Kime el uzattıysam, ömrümden koca bir ömür çaldı.
İçimdeki bu dilsiz yangın, dışarıdaki kıştan büyük,
Vur da öleyim, benden geriye sadece bu enkaz kaldı.

Tamer Karakaş