Hayal değil, düş değil
Hicap duyulası hiç değildi,
Açık ara aşka boyun eğmek.


Gönül tuvaline çizilirken resimler,
Titrek dudaklardan dökülürken isimler;
Sanki sonsuzluğa atılan adım gibiydi sevmek.


Bir fincan koyu kahve kokusuyla,
Dünden kalan duyguların içsel tortusu...
Tarifsiz bir hazdı "Ben ona aşığım," diyebilmek.


Sil baştandı gökkuşağının renkleri;
Düşünce denizinde bir damlacık huzurla,
İnleyen duyguların bir dinleyici bulmasıydı aşk.


Bazen bir tını şarkı, gizemli bir mısra;
Bazen gönül sahnesinde bir güzellik masalı;
Bazen ise zaman saksısında çiçeğe durandı sevgi.


Gün oldu güneş doğdu, gün dün oldu...
Ve o gün aşkın gülü önce sarardı, sonra soldu;
Hazandı mevsim ve aşk, hicran denizinde boğuldu.


Kıyı köşe aransa da kalan umut kırıntıları,
Veda niyetineydi dilden düşen takatsiz sözcükler;
Ve yine yola düşmüştü aşk denilen sahipsiz gülücükler.


Arka planında yaşamak kurgusunun,
Seyyah bir zerreydi sevginin gücüne inanmak...
Zulümdü suların akışınca akmayan aşkla uyanmak,
Ve dahi yaşamak.