Besmeleyle kardeşti ismin dudaklarımda,
Bitmeyen bir ninniydi sesin kulaklarımda.
Hayalin dolaşırken sensiz sokaklarımda,
Kırılıp kızsam bile hiç küsmedim ben sana!


Yağmurlu bir geceydi adını öğrendiğim,
Hüzünlü bir heceydi adını öğrendiğim,
İlkbahardan önceydi adını öğrendiğim;
Kırılıp kızsam bile hiç küsmedim ben sana!


En mutlu anlarımda hüzün ile gülsem de,
Kimsecikler görmeden gözlerimi silsem de,
Müptezel bu halime sebep seni bilsem de,
Kırılıp kızsam bile hiç küsmedim ben sana!


Kurşunca sözlerinle sayısız vurulurken,
Kara katran acılar kanımda durulurken,
Ateş-i hicranınla kül olup savrulurken,
Kırılıp kızsam bile hiç küsmedim ben sana!


Kızılırmak’ça akıp çağladığında bile,
Sitem edip içimi dağladığında bile,
Çaresizce oturup ağladığımda bile,
Kırılıp kızsam bile hiç küsmedim ben sana!


Sevgimin serinliği, aşk yelimdin sen benim;
Arşın ötesi, yedi düvelimdin sen benim!
Yarına müjde, dünden evvelimdin sen benim…
Kırılıp kızsam bile hiç küsmedim ben sana!


Kınasalar da beni bu halimle görenler,
Kaybolup gitseler de bana akıl verenler,
Şahidimken sevgime Allah dostu erenler,
Kırılıp kızsam bile hiç küsmedim ben sana!


Yakama yapışırken edebimle adabım,
İçimde depreşirken günahımla sevabım,
Bu can yoluna kurban, olurken son cevabım;
Kırılıp kızsam bile hiç küsmedim ben sana!