İpliği iğneden geçirmek gibidir hayat,
Gören göze sahip olmak gerekir.
İpin ucunu düzeltmekle mükellefsindir,
Yaş ilerlediyse camekânsız yapamazsın.

Geçmişe dönersin o an;
Neler yaşadım, nelere göğüs gerdim,
Kaç sevdayı istemsizce bitirdim,
Elimdekilerin kıymetini bilemedim, dersin.

İğne geçer delikten bir şekilde,
Ama geçmişe dokunan yüreğinin
Kör düğümüyle uğraşırken
Bulursun duygularını.

Yalnız kalmış makine başında,
Çıplaklıkları kapatacağım diye yorulursun.
Oysa kendin için yapılacak
Pek bir şey kalmamıştır artık.

Molaya çıktığında,
Acı bir kahve ve sigaranın
Tüten dumanı eşlik eder yalnızlığına.
Düşünmemek için hızlanırsın,
Bir an önce bitsin diye çabalarsın.

Ama iğneden yine çıkmıştır ip,
Hayat yine başa sarmıştır.

Ve sen, yaşlı gözlerinle
Aynı yerden başlarsın yeniden...
Çünkü bazı düğümler çözülmez,
Bazı sevdalar unutulmaz.

İnsan en çok da
Kendi içine düşürdüğü ilmeği sökerken yorulur.
Tekrarlarsın yaşlı gözlerle,
Titrer parmakların ince bir sızıyla.

Ne ip eskisi gibidir artık,
Ne de iğnenin deliği büyümüştür aslında.
Değişen yalnızca sensindir,
Biraz eksilmiş, biraz susmuş,
Biraz da beklemekten yorulmuşsundur.

Her ilmekte bir isim saklıdır,
Her düğümde yarım kalmış bir hikâye.
Çekmeye korkarsın bazılarını,
Dağılır diye yıllardır diktiğin sökükleri bahane edersin.

Makinenin sesi doldurur odayı,
Kimse bilmez içindeki gürültüyü.
Dışarıdan bakana iş güç telaşıdır,
İçerideyse ömrün sökülür adım adım.

Sonra bir an durursun,
Elindeki kumaş kadar kirismistir hayat.
Anlarsın ki insan,
Başkalarının yırtıklarını onarırken
Kendi yüreğindeki yırtığı unutuyormuş.

Kahveden son yudumu alırsın,
Duman dağılır pencereye doğru.
Gidenler gibi,
Kalan sözler gibi,
Söylenemeyen özürler gibi...

Ve yine eğilirsin işine,
Çünkü hayat beklemez kimseyi.
İğneden çıkan ipi
Sabırla yeniden geçirirsin.

Belki de yaşamak budur;
Kopa kopa devam etmek,
Düğümleri çözemesen bile
Kumaşı yarım bırakmamaktır.

Gölgesiz 13 Haziran 2026