Ne vakit yazmaya kalksam özlemini,
Ne vakit geriye atsam adımlarımı,
Ecel terleriyle takılırım enkazıma.
Çok ö...... demek bile cesaret ister bazen.

Fırtınalıdır hava, tıpkı bizim gibi.
Kapılarım bir an, bir bakışına açılır.
Tuttuğum tokmağı sıkar avuç içlerim,
Sonra yine utanırım.
Çok ö...... demek bile cesaret ister bazen.

Ne vakit çizmeye kalksam hasretini,
Ne vakit kömürü alsam elime,
Kömür karası parmaklarımla dokunurum hayaline. "Yine değişmiş çizgiler..." diye hayıflanırım.
Çok ö...... demek bile cesaret ister bazen.

Unuttu dersin belki, Aramıyor, sormuyor,
Merak etmiyor dersin.
Buradayım ben; Bıraktığın yerde,
Zamanın tozuna bulanmış hâlimle.
Bir sesini duysam
Yılların sessizliğini affedeceğim belki.

Bir kez dönüp baksan,
İçimde yıkılan şehirleri göstereceğim.
Ama susuyorum...
Çünkü bazı özlemler
Söylendiği an incinir.
Ve bazı sevdalar vardır ki, "Çok özledim" demek bile cesaret ister bazen.

Gölgesiz