Şikâyet eyleme başa gelenden,
Dert dediğin kulun şifası imiş.
Anlar mı halini boşa gülenden?
Aşkın deryasının dalgası imiş,
Ruhu olgunlaşan can hası imiş.

Gaflet uykusundan uyandırır dert,
Seni senden alıp Hakka götürür.
Bazen yumuşaktır, bazen ise sert,
İçindeki sinsi kibri bitirir,
Gönül sarayına huzur getirir.

Dertsiz kulun kalbi taşa benzermiş,
Ne bir rahmet düşer ne bir gül biter.
Dertli olan insan boyun eğermiş,
Seher vakitleri ahı göğe erer,
Gözünden dökülen yaşlar temizler.

Gönül tezgahında dokunur çile,
İlmek ilmek sabrı öğretir bu dert.
Düşürme adını beyhude dile,
Yumuşar içindeki o kalbi sert,
Huzura kavuşur imanlı her fert.

Mülkün sahibi O, hüküm O’nundur,
Sana gelen dertten eyleme sitem.
Ağlayan gözlerin sonu nurundur,
Silinir kalbinden her türlü matem,
Lütfuna erersin her iki alem.

Dertlinin nefesi şifadır cana,
Çünkü o nefeste riya bulunmaz.
Uğrama sakın sen şöhrete, şana,
Aşkın deryasına dertsiz dalınmaz,
Yaradan’dan gayrı vekil alınmaz.

Altın ateşlerde saflaşır durur,
İnsan da çileyle erer aslına.
Kader dairesi döner de durur,
Son verir dünyanın sahte faslına,
Kul dâhil olur hakikat yoluna.

Gözyaşı dökmeyen bilmez hakikati,
Dert dediğin kalbin cilası imiş.
Seher de edilen mazlum ahı,
Ruhun ezelde ki sedası imiş,
Allah’a giden yol kulun şifası imiş..

Dünya bir hapistir, dertse pencere,
Oradan bakınca görünür ukbâ.
Boşuna aldanma sahte dinçlere,
Saraylar yıkılır, kalır bir hırka,
Dertli kul sığınır en büyük mülke.

Yüküm ağır diye sızlanma sakın,
Kanatsız kuşlara uçmak ar gelir.
Bil ki her gecenin sabahı yakın,
Sabırsız nefse bu derya dar gelir,
Hak’tan gelen cefa kula kâr gelir.

Dedim dert olalı derdim güzel oldu,
Güzel derdime güzel bakalı derdim yok oldu.
Artık dertte benim değil derman da,
Dertlerin en güzeli derdim ile kayboldu...

Ufuk Güney