sen parlak bir kırmızısın
ıslak kaldırımlarda seksek oynayan
saçların rüzgârla gizli bir aşk yaşıyor
saçlarından yetmiş bin simurg havalanıyor
terütaze laleler doğuyor orada aniden
hangi çağın yangınından düşüp geldin
küllerin hâlâ sıcak


yangınlara mahsus soluk bu sendeki
uçurumlara mahsus bakış bu sendeki
bu ne füsun bir felakettir
güzelliğinden şem-i şebistan damlıyor


ve akşamın çıraklığı
ve gözlerindeki ışığın öğleyle çarpışması
hangi yıldızın sunağında yıkandın
gözlerin hâlâ efsunlar yakıyor


gözlerine bakıyorum
yollar kader serasına uzanıyor
hangi kapıyı çalsam sen açıyorsun
hangi gurebaya el uzatsam
gurbetin dökülüyor avuçlarıma
sanki her mevsim sende kalmış bahar


kahveyi senin gibi şekersiz içiyorlar
yağmuru senin gibi ıslanarak seviyorlar
şarkıları senin gibi hicazdan dinliyorlar
faniye tabi bir şuur bu sendeki
çaylara müstakil bir dirim bu sendeki


fezanın en parlak ayaları yüzünde
salkım salkım kayıp sanılan hitap sende

çocukluğumun boynu eğiliyor Nüveyra
en berrak suların rengi soluyor Nüveyra
göğün dövmeleri hâlâ kirpiklerinde
pencereleri içe doğru çoğalıyor
aşağısında bir şair gölgesini şiirle suluyor


gök tutuştu külten saray
manzumeler uçuştu gülden alay
masallar hıçkırdı takvimler aktı


haydi nurunu çıkar huzura
ebem kuşaklarını ser sahneye
boşluk patladı/ bir uzlet parçalandı
bir karanlık uçurum yarıldı desinler




_boran