Gönül Nakışı

Gönül, sessiz bir iğnedir bazen,
Sevdayı işler gecenin koynuna.
Bir söz düşer de usulca kalbe,
Dönüşür umutla açan bir tomurcuğa.
Kelimeler rüzgâr değildir yalnız,
Yıkar da yapar da değdiği yeri.
Bir güzel söz, bahar getirirken,
Bir kırgınlık soldurur gülleri.
Bu yüzden ey gönlün yolcusu,
Dilin sevgiye açılan kapı olsun.
Söyleyeceğin incitirse bir kalbi,
Sessizliğin merhamete yoldaş olsun.
Bir bakışın şefkat olsun yorguna,
Bir tebessüm ışık versin karanlığa.
Gönüller köprü ister uçurum değil,
Sevda su ister, kırgınlık değil.



Ne inciler saklıdır susuşlarda,
Ne yaralar açılır hoyrat sözlerde.
Kalbe varan yol nezaketten geçer,
Muhabbet büyür ince emeklerde.
Bir gönlü yapmak bir ömre değer,
Bir gönlü yıkmak bir anlık iştir.
Sevgiyle söylenen her güzel kelâm,
Ruhun en derin yerine işler.
Bırak izlerin merhametten olsun,
Hatırlandığında tebessüm kalsın.
Dünya fanidir, sözler emanet;
Gönülde açtığın çiçekler kalsın.
Çünkü gönül ince bir nakıştır,
Sabırla işlenir ömür boyunca.
Ya sevgiyle bir güzellik örersin,
Ya da sessizliğinle korur, incitmezsin.