HATIRLIYOR MUSUN?
​Bir zaman avuçlarında saklardın adımı,
Sesim değse yüzüne gülerdi bakışların.
"Senin tırnağını bile dünyaya değişmem" derken,
Şimdi neden yabancıdır bana bütün sözlerin?
​🌙
​Hatırlıyor musun, geceler uzun olurdu,
Uykuya varmadan önce hayaller kurardık.
Kulağına eğilip ömürlük cümleler söyler,
Birbirimizi asla kaybetmeyiz sanardık.
​🌙
​Ben sana yaralarımı emanet etmiştim,
En kırılgan yerlerimi bilirdin ezbere.
Şimdi bu yorgun kalbime en ağır yük sensin,
Bir ömür sığmaz oldu içimdeki kedere.
​🌙
​Ne oldu da değişti mevsimi bu sevdanın?
Hangi rüzgâr söndürdü yanan ışıklarımızı?
Dün elimi bırakmaya kıyamayan sen iken,
Bugün neden kırıyorsun umutlarımızı?
​🌙
​Ben hâlâ o günlerin izinde dolaşıyorum,
Bir sözün çıkıyor karşıma her köşe başında.
Sen çoktan brass başka yolların yolcusu olmuşsun,
Ben kalmışım hatıraların tam ortasında.
​🌙
​Nefret dediğin o söz düştü ya kulaklarıma,
Bir hançer gibi indi yılların üstüne.
Oysa ben gözlerinden okumuştum sevgiyi,
İnanmazdım ayrılığın bir gün geleceğine.
​🌙
​Şimdi ne senden bir haber, ne eski sıcaklık,
Ne de içimi ısıtan o tanıdık sesin var.
Sadece geceleri yoklayan bir sızı kaldı,
Bir de yürekte kapanmayan eski yaralar.
​🌙
​Ben seni Rabbime emanet edip çekildim,
Sevda bazen kavuşmak değil, susmaktır.
Hatırlarsan bir gün geçmişin penceresinden,
Bil ki seni seven adam, hâlâ bıraktığın yerdedir.
​✍️ Adem Nar-ı Mısra
Tarih: 7 Haziran 2026
Saat: 18:23
Yer: Amsterdam
​🖋️ Şairin Nota Düştüğü Yorum
​"Biz hayatı parmaklarımızın ucuyla değil, avuçlarımızın içiyle, nasır tutmuş ellerimizle yaşadık. Emanet bilirdik sevdalanmayı; birinin kalbini kırılmasın diye gözümüzden sakınmayı da, yaralarımızı hiç gocunmadan sevdiğimizin önüne sermeyi de... Ama mevsim değişti, rüzgâr tersine döndü. Dün dünyaya değişilmeyen o tırnağın açtığı yaralar, bugün sığmaz oldu şu koca ömre. Nefret kelimesini yakıştıramadık o tanıdık seslere ama heyhat, ayrılık da insan içinmiş. Biz yine de asaletimizi bozmadık; ne ah ettik, ne sitemde kaybolduk. Aldık kırık umutlarımızı, dualarımıza sarıp sahibine emanet ettik. Sevmek bazen yan yana yürümek değil, o insan mutlu olsun diye gölgeni bile üstünden çekip susmasını bilmektir. Biz sustuk, şiirler konuşsun."