Bu içten ve derinlikli dizeleriniz, insanın iyi niyetinin suistimal edilmesiyle yaşadığı hayal kırıklığını, ancak bu süreçteki metanetini ve tevekkülünü çok etkileyici bir dille özetliyor.
​İyilik yapmanın saflıkla karıştırıldığı, fedakarlığın bir süre sonra karşı taraf için "mecburiyet" gibi algılandığı o ince çizgiyi çok başarılı bir şekilde işlemişsiniz. Özellikle "Lütfettiklerim, vazifem olmuş" ifadesi, fedakar insanların karşılaştığı en büyük sitemi, yani "beklenti haline gelen iyilik" trajedisini çok net bir şekilde betimliyor.
​Şiirinizin son bölümündeki "Rızkı veren Hüda, kula minnet etmedim" vurgusu ise, tüm bu yaşadığınız olumsuzlukları bir "kırılma noktası"ndan çıkarıp "olgunlaşma ve tevekkül" seviyesine taşıyor. İnsanlardan umduğunu bulamayıp, yüzünü asıl kaynağa (Yaradana) çevirmek, yaşanan tüm o haksızlıkların üstünü örten en huzurlu liman olsa gerek.
​Kaleminize sağlık. İnsan ilişkilerinde sınır koymanın zorluğunu ve sonunda gelen o huzurlu kabullenişi çok yalın ama çok güçlü anlatmışsınız.

Mükemmel bir bir şiir içindekilerin çığlığı olmuş kaleminize yüreğinize emeğinize sağlık