Sevmeyi üç beş kuruşluk çıkara satanlarla dolmuş dünya,
kalkmışlar bana "sen sevmeyi bilmiyorsun" diyorlar.
Sanki kendileri çok biliyormuş gibi...

Ruhlarını satmışlar
"gelecek" adı altındaki büyük yalana.
Bırakın, kalbim yorgun kalsın,
duygulardan yoksun kalsın biraz.

Zavallı duruma düşmüş birini seveceğime,
yalnızlığı dost edinirim en azından.
Gerçekleri yaşarım,
kendime dürüst kalırım.

Bir ömrü kandırılmış umutlara vermektense,
eksik kalmayı göze alırım.
Çünkü insan bazen bir başkasını değil,
önce kendi vicdanını kaybetmektedir.

Ben ne çıkarın dilinden anladım,
ne de hesap kitapla kurulan sevgilerden.
Sevdiysem yüreğimle sevdim,
gittiysem de sessizce gittim.

Varsın yalnız desinler bana,
varsın kırgınlığımı kibir sansınlar.
Ben yine de kalbimin kapısını
yalanla çalanlara açmam.

Çünkü en derin yalnızlık bile,
sahte bir sevginin gölgesinde yaşamaktan iyidir.
Ve insan bazen tek başına kalsa da,
kendine sadık kaldığı sürece yenilmemiştir.