Bayrak diye yürüdüler boranda, ayazlarda,
Çile gördü yürekleri zindanlarda, dağlarda.
Bir an geri durmadılar en çetin kavgalarda,
Kaderidir yiğidin kahpe pusuda vurulmak.

Sürgün yollar uzadıkça büyüdü hasretleri,
Bir mektuba sığdırdılar yarım kalan düşleri.
Vatan için sineye çektiler bin kederi,
Kaderidir yiğidin kahpe pusuda vurulmak.

Demir kapı ardlarında geçti nice genç ömür,
Kimi ana gözlerinde eksilmeyen bir yağmur.
Dava diye taşıdılar omuzlarında gurur,
Kaderidir yiğidin kahpe pusuda vurulmak.

Ne makamın hevesiyle ne servetin uğruna,
Bir hilâlin sevdasıyla çıktılar yol sonuna.
Ömürlerini adadılar bayrağın huzuruna,
Kaderidir yiğidin kahpe pusuda vurulmak.

Dost bildiği ellerden yara alanlar oldu,
En yakınındaki bile bazen bir hançer oldu.
Lâkin eğilmedi başlar, yürekler dimdik durdu,
Kaderidir yiğidin kahpe pusuda vurulmak

Tarih yazar adlarını altın harflerle bir gün,
Silinmez hatıraları geçse de yıllar sürgün.
Sadakatle yürüdüler, yükleri ağır her gün,
Kaderidir yiğidin kahpe pusuda vurulmak.

Yazılmamış umutları taşırdı gelecekten,
Gözünü sakınmadı hainlerin hedefinden.
Secdede niyaz ile Tanrıdağı’na varırken,
Kaderidir yiğidin kahpe pusuda vurulmak.

Kimi Dursun diye, kimi Fırat diye hatırlanır,
Yiğitlerin ardından hâlâ ağıtlar yakılır.
Vatan için vurulanlar gönüllerde saklanır,
Kaderidir yiğidin kahpe pusuda vurulmak.

— Emin Bekiroğlu