aslında zor değildi
kadını anlayabilmek!

hani öyle
kadını
anma/anlama/anlamama
gibi
eylemi büyütme
ortamı germe
işi yokuşa sürme
dağları delme
caddelere gül dökmelere gerek yoktu

tek taşlara/beş taşlara
yatlara katlara limanlara ise
hiç ihtiyaç yoktu

biz sadece güvenli bir
omuz istedik başımızı yaslayacak
kuytu istedik zor anlarda sığınacak

istedik ki içimizde büyümeyen
her daim beş yaşında
etekleri fırfırlı elbiseli
kırmızı ayakkabılı
saçında kurdelesi
elinde oyuncak bebesi
o kız çocuğunu
görün
tanıyın
bilin
ve sınırsızca sevin...

kadının gözlerindeki hüznü görün
sizi beklerken ki heyecanını
telaşını bilin
kurduğu hayallerinde
gönlünün tahtında
o kara bahtında
ömrünün ilk/sonbaharında
yazında
kışında
yolun akışında
yokuşunda
önünde/ardında
kıyısında/köşesinde
illa ki neşesinde ki
sizi tanıyın istedik...

bunu en çok da
sizin için
siz bizim
gözümüzde/gönlümüzde
neredesiniz bilin istedik...

dedim ya
aslında hiç gerek yoktu
o kadar da anlamaya çalışmaya bizi
sadece inansanız
sadece görmeye çalışsaydınız da
olurdu be kardeşim

bir bilseydiniz
kadının gözlerinin içine bakmayı
gözlerinde/gizlerini
görebilseydiniz

kurduğu binlerce cümlenin
susmak
sustuklarının konuşmak
olduğunu
ögrenseydiniz

hadi herşeyden vazgeçtim
sorularımıza
cevap yerine
bazen de....
hani söylenmesi gerekeni değil
duymayı istediğimizi....
"eyle beni" bakışlarımızı anlasaydınız!

aslında zor değildi
kadınları anlamak
görebilseydiniz eğer
içinde hiç
büyümeyen
o kız çocuğunu!....