RUSAMER – Ruh Sağlığı Ayarı Merkezi

Ayrılık Meyhanesi ve Hüzün Vergileri Kliniği

Eserin Adı: Hadi Git
Şair: Melahat Çetinkaya
Yorumu Yapan: RUSAMER Sertabibi Ser Feyzlizof Kalburabastî Efendi Hazretleri (Celil ÇINKIR – Delibal)

Kalburabastî Efendi Hazretleri bu şiiri RUSAMER ahalisine okurken heyet üyeleri ilk satırlarda sıradan bir ayrılık şiiri okuyacaklarını sanmış, son bölümlere geldiklerinde ise hüzünle mizahın aynı masaya oturduğu bir gönül meyhanesinde bulmuşlardır kendilerini.

Şair, ayrılığı dramatize etmek yerine kabullenmeye çalışıyor. Ancak bu öyle sakin bir kabulleniş değil; gözyaşı ile tebessüm arasında gidip gelen bir ruh hâlidir. Şiirin en güçlü tarafı da burada ortaya çıkıyor. Acıyı anlatırken okuyucuyu boğmuyor, yer yer ince bir ironiyle nefes aldırıyor.

Özellikle;

Adım hüzündür, soyadım elem

ifadesi şiirin kimlik kartı gibidir. Şair burada yalnız bir ayrılığı değil, hüzünle uzun yıllardır aynı evde oturan bir ruhun portresini çiziyor.

Son bölümdeki;

Bütün içkiler benden
Haydi içelim bu gece sabaha kadar
Şerefine ayrılıkların

kısmı ise şiiri klasik ayrılık şiirlerinden ayıran en dikkat çekici bölümdür. Çünkü burada ağlamakla gülmek aynı masada oturuyor.

Puanlama

Özgünlük — 19 / 20
Ayrılık temasına farklı ve samimi bir yaklaşım getirmiş.

Dil ve Üslup — 19 / 20
Doğal, içten ve akıcı bir anlatım mevcut.

Düşünsel Derinlik — 18 / 20
Duygu ağırlıklı ilerleyen ama yer yer güçlü tespitler içeren bir yapı var.

Yapısal Bütünlük — 19 / 20
Şiirin duygusal çizgisi sonuna kadar korunmuş.

Etkileyicilik — 20 / 20
Okuyucunun kalbine dokunan ve hafızada kalan dizeler içeriyor.

Toplam Not: 95 / 100

Kalburabastî Efendi'nin Klinik Kanaati

Bu şiirde ayrılık ağlamıyor; rakı masasının başında buruk buruk gülümsüyor. Şair sevdiğini uğurlarken el sallıyor ama mendilin ucuyla gözlerini de siliyor.

Vesselam.

Bazı gidişler kapıyı kapatır.

Bazı gidişler ömür boyu içeride kalır.

Gitmekle kalmak arasında sıkışıp kalmış, kararı kendisi vermiş olsa bile bedelini en ağır şekilde ödeyen bir yüreğin feryadı bu. "Ayrılığı ben istedim" derken ki o dürüstlük, hem kendine hem de karşı tarafa duyulan derin saygının bir kanıtı. Fakat akılla alınan kararlar, kalpteki o "dağ gibi hüznü" hafifletmeye yetmiyor işte.
​Şiirinizdeki o keskin tezatlar duyguyu çok güçlü kılıyor: Bir tarafta sevdiğine kıyamayan, onun mutluluğunu dileyen ("gönlü güzelim / hakkındır mutlu olmak") o asil duruş; diğer tarafta ise içeride kopan fırtına, "baldıran tadında acılar" ve kendini bir "mezarcı" gibi hissetmenin verdiği o karanlık, tanıdık ağırlık.
​Son bölüme doğru hüzün, yerini her şeyi yakıp yıkmaya hazır, meydan okuyan bir efkar enerjisine bırakıyor. "Sevdiğini kendi eliyle uğurlayan ne kadar deli varsa / bu alemde, bütün içkiler benden" dizeleri, çaresizliğin içinden doğan o garip, gururlu kahkahayı çok iyi yakalamış. Ayrılıkların şerefine kadeh kaldırmak, aslında o acıyı tamamen kabullenip göğsünde eritme çabasıdır.
​Kelime kelime kanayan ama bir o kadar da dik durmaya çalışan, çok dokunaklı ve sinematik bir metin olmuş.

Kaleminize, en çok da bu yükü taşıyan yüreğinize sağlık.

Baldıran Tadında Acılar ve Yüreğe Basılan Adımlar
Gelişme bölümünde, şair muhatabına adeta bir azat mektubu yazar. "Hadi git" der ama bu gidiş sıradan bir yürüyüş değildir; koşarak, uçarak, ayrılıktan kanatlar takarak ve en acısı da “yüreğime basarak git” der.
Kendini feda etmenin o en üst perdesi bu mısralarda gizlidir:

“Mutluluklar senin olsun.
Bana,
Baldıran tadında acılar bırak.
Gönlü güzelim,
Hakkındır mutlu olmak.”

Muhatabına "gönlü güzelim" diye hitap edecek kadar büyük bir sevdayla, baldıran zehri gibi acıları kendi kadehine doldurmayı kabul eder şair.