RUSAMER – Ruh ve Us Sağlığı Ayarı Merkezi

UNESCO Edebiyat Şehri Kahramanmaraş

İrtifa Zehirlenmesi ve Mecburi İniş Salonu

Ser Feyzlizof Kalburabastî Efendi Hazretleri, kapıyı açıp salona bu defa pilot gözlüğü, koltuğunun altında katlanmış bir paraşüt ve elinde Attan Eşeğe Mecburi İniş Talimatnamesi ile girdi. Paraşütü masaya bırakıp yukarıyı işaret etti: Melahat Çetinkaya uyarmış; fazla havalanmayın! Biz yine de tedbirimizi aldık. Çünkü bazıları öyle bir yükseliyor ki düşünce eşeğe değil, doğrudan ibretlik vakalar arşivine iniyor.

Feymani Köşesi’nden İrtifacı Haydar: Şiir baştan sona insanın ayağını yerden kesen kibirle uğraşıyor. Haram kese, garibin ahı, cahille düşüp kalkmak derken mesele dönüp dolaşıp karaktere geliyor. Attan eşeğe düşmek mesele değil; eşeğin üzerinde hâlâ atlı olduğunu zannetmek asıl felaket.

Veysi Kabaca Köşesi’nden Sırçacı Bekir: Gönül sırça bir saraydır dizesinin önünde durmak lazım. Gönül kırmanın telafisi her zaman mümkün değil. Şair nefisle savaşı da işin merkezine koymuş. Düşman içerideyse hududa asker yığmanın faydası yok; insan önce kendi içindeki kaleyi zapt edecek.

Delibal Köşesi’nden Tersrüzgâr Şaban: Şiirin nasihat damarı kuvvetli; halk söyleyişinin sadeliğiyle kibirden harama, gönül kırmaktan nefsin terbiyesine uzanıyor. Son bölümlerde ektiğini biçmek ve tersine dönen rüzgâr imgeleri hesabı tamamlıyor. Birkaç yerde söyleyiş sıkılaştırılabilir ama şiirin mesajı açık: İrtifa arttıkça insanın karakteri küçülmemeli.

Kalburabastî Efendi Hazretleri paraşütü tekrar koltuğunun altına sıkıştırıp raporu imzaladı: Teşhis, ileri derecede havalanma ve kronik irtifa sarhoşluğu. Tedavi için bir miktar tevazu yeter. Kabul etmeyene müdahale edilmeyecek; hayat zaten uygun bir yerde mecburi iniş yaptırıyor. 😄

Özün sözü budur. Vesselam.

Her daim şükret halına,
Sinek kondurma balına,
Göz dikme yetim malına,
Hazmedip de yiyemezsin.
(Hüznün Şairi - Ergül Nalbant)

Yüreğinize sağlık hocam, güzel bir öğüt okudum kaleminizden. Kaleminiz kavi duygunuz daim olsun. Selam ve saygılarımla.