bazen ölürüm ben
arada bir
ve sıkça

ölürüm
ama öyle bildiğiniz gibi değil

arkamdan ağlanmaz benim
teneşire taşınmaz soğumamış bedenim
ölüm mezara koyulmaz

yatırırlar yer yatağına
üzerime yorgan atarlar
bir keskin bıçak başımdan kıçıma
her ne demekse

ağlanmaz öyle yalan dolandan
yas mas tutulmaz
gözyaşı filan akıtılmaz

bazen ölürüm ben
arada sırada
ve sıkça
giderim bu diyardan sessiz sesiz

ama öyle temelli değil
giderim bir günlüğüne

ruhum uçup gider
gider bedendeyken gidemediği yerlere
ulaşılmazlara ulaşır
dokunur yasak denen şeylere
orada konuşur hür ve özgürce

sonra dirilirim yeniden
ama ne bir ağaç ne çimen ne bir çiçek
dirilirim gene kendim gibi

atarım yamalı yorganı üstümden
atarım ölü topağını atar gibi
fırlatıp atarım
atarım tekme tokat isyanla

sonra bakarım ki her şey gene aynı
gene kin gene nefret gene öfke
gene kan ve gözyaşı
ve görürüm
o acı illet gene dört bucak her yerde

gene ölürüm sonra
ölürüm
ama temelli değil
ölürüm gene bir günlüğüne

ruhum uçup gitmez bu sefer
oturur başucumda
telefon açar birilerine
kimine anlatır
kimine bağırır
söver sayar kimisine
isyan ederek

alır kağıt kalem eline
mektuplar yazar uzun kısa
“yahu insan olun artık” der o densizlere
dinci geçinen iki yüzlü dinsizlere
“ya da gidin” der
“gidin cehennem denilen o yedi kat yerin dibine!”

sonra gene dirilirim ben
ama kazık çakmak için değil dünyaya
dirilirim
işte yaşanılası birkaç günün o naif güzelliğine

Ömer Hayyam’ın dediği gibi “Şarap içerim kan içen kansızların edep ve asaletsizliğine.
Ve ben de derim ki şahsen, içiyorum o şerefsizlerin lügatinde olmayan ve hiçbir zaman da olmayacak şeref denilen o asil şeyin koca okyanustaki tek bir kum zerreciğine!”

Not:
Dedik ama Hayyam hiç kusura bakmasın alkolün fazlası da hiç iyi değildir. Lütfen dikkat!


Tevfik tekmen Kasım/2016