Yalnızlık yanık insan eti kokuyor Rojin
koca bir kimsesizlik bekliyor istasyonlar önünde
ne taş ne toprak öylece asılı kalıyorum boşlukta



Ölmediğimi bir ben biliyorum Rojin
bir ben biliyorum ölmeden mezara gömüldüğümü
demir ve beton yığınları arasında sessizliğimi arıyorum



Amansız bir kederin karanlığına d/üşüyorum Rojin
oysa daha dün eteklerimden tutuyordu çocuklar
ve daha gök/ yüzünden aşağıya inmemisti yıldızlar



Gönül ışığım söneli yüzyıllar oldu Rojin
yazdığım hiç bir mektup ulaşmadı Tanrı’ya
bekli de bu yüzden ağlayamadım çarmıha gerilen bedenime



Sokaklar yine çocuksuz böylesi ölü bir kent
küf kokuyor tebessümler
ve umut çoktan burada değil
Tanrı’lar ne vakit öldü bilmiyorum Rojin



Göğsümde kurşun işlemeli bir düşün ağırlı
parcalanan pençelerime aldırmadan bedenimi sürüklüyor
meme uçlarından kan damlıyor
açlıktan değilse de sevgisizlikten ölüyor güneşin çocukları
nerdesin Rojin ?
açık kaldı tabutumun kapağı...




Seval Doğan