♥🥀ꨄ______________♥🥀ꨄ
İzlerim silinmiş şehrinden,
Var ile yok arasında bir yerdeyim şimdi.
Ayak izlerimi yutan bu dilsiz sokaklar,
Sana yürünmüş bütün adımların pişmanlığı gibi çökerken üstüme, senden vazgeçtiğimin değil, sende çoktan bittiğimin hükmünü giydiriyor ruhuma.

Oysa ne çok yakışırdık biz aynı cümlenin içine,
Şimdi hangi kelimeye dokunsam gidişinin soğukluğu vuruyor tenime,
Sen beni bir anlık bir ayrılığa sığdırdın da,
Ben bu koca dünyayı dar ettim kendi kendime.

Bir intihardı belki de seni göz göre göre sevmek,
Bile bile kendi ipini çekmekti aşkın en keskin eşiğinde.
Sana "kal" demek, gidene haksızlıktı biliyorum;
Ama gitmek, kalana en büyük ihanetti, bunu hiç düşünmedin.

Şimdi bendeki gölgeni de alıp uzaklaşıyorum bu kuytu köşelerden.
Unutma; insan en çok canını yakabilene öfke duyar,
Çünkü en çok onun şifasına inanmıştır vaktiyle.
Sen o umudu zehre bulayıp da gittin.

Hangi ara bu kadar yabancı olduk birbirimizin aynasına?
Bakmaya kıyamadığım gözlerin, şimdi bir uçurum kenarı.
Ben seninle bir ömrü bölüşmeye gelmiştim,
Sen bana sadece bu bitmez tükenmez acıyı bıraktın.

Sustukça büyüyen bir çığlık var artık aramızda,
Adını koysak ayrılık derler, koymasak koca bir hiçlik.
Zaten ne zaman çok bağlansak birine,
Veda saati erkenden çalardı kapımızı.

Sen kazandın sevgili, ben kendi içimde kayboldum.
Yürüdüğün yollara bıraktığın o ağır boşluk var ya;
İşte o boşlukta her gün biraz daha eksiliyorum,
Ve her eksilişimde seni bir hiçliğe mahkûm ediyorum.

Artık ne bir haber bekliyorum senden ne de bir pişmanlık,
Zaman her şeyin ilacı derlerdi, yalanmış anladım.
Zaman sadece acıyı nasırlaştırıyor içimizde,
Yoksa ne giden geri dönüyor ne de kalan iyileşiyor.

Sana giden yolları kendi ellerimle kapattım bu gece.
İçimde sana dair ne varsa bir bir ateşe verdim.
Yansın bu sahte cennet, kül olsun bu yarım hikaye;
Zaten hiç bizim olmamış bir masalın figüranıymışız meğer.

Bir gün sen de anlayacaksın birini kaybetmenin ne demek olduğunu,
Gözlerin o dilsiz sokaklarda geçmişin hayalini arayacak.
Bütün hatıralar birer yabancı gibi bakacak yüzüne,
Çünkü insan aynı yangında iki kez kül olamaz.

Şimdi ucu bucağı olmayan bir yalnızlığın tam ortasındayım,
Keder bir hırka gibi seriliyor omuzlarıma.
Sana son kırgınlığımdır bu dökülen kelimeler,
Bundan sonra ne adın dilimde yük ne de anın kalbimde yara.

Bir şehrin bütün ışıklarını söndürdün de tek bir kibrit bile çakmadın arkandan.
Bastığın toprak bile unutacak artık buralardan geçtiğini.
Bırak yıkık kalsın aramızdaki bütün köprüler,
Zira benim artık dönecek bir geçmişim, senin ise sığınacak bir geleceğin yok.

♥🥀ꨄ______________♥🥀ꨄ. Cemre yaman