Gece 03.

Ben yine uyuyamadım.

Aslında uyumak istememekle, uyuyamamak aynı şey değil ama bugün ikisi de aynı yere çıktı gibi.

Bir şey var içimde, sürekli dönüyor.

Ne olduğunu bilmiyorum.

Adını koymadığım bir şeyin bu kadar yer kaplaması da garip.

Düşünüyorum.

Ama düşünmek gibi de değil bu.

Sanki düşünceler bana ait değil de, içimde bir yerden akıp geçiyor.

Ben sadece izliyorum.

Bir insanın kalbi kırılmaz sanıyordum.

Bunu defalarca düşündüm.

Hatta kendime bile kızdım.

Nasıl böyle düşündüm diye.

Ama şimdi geriye dönüp bakdığımda, mesele düşünmek değilmiş.

Mesele, kırıldığını kabul etmeye geç kalmakmış.

Çünkü kırılınca bir şey olmuyor dışarıda.

İçeride oluyor.

Ve içerisi kimsenin görmediği bir yer.

O yüzden herkes hâlâ aynı sanıyor seni.

Ben de bir süre öyle sandım.

Kendimi aynı sanıyordum.

Ama değilmiş.

Bir şey değişmiş.

Ne zaman değişti bilmiyorum.

Belki bir cümlede.

Belki bir susuşta.

Belki hiçbir şey söylenmeyen bir anda.

İnsan en çok da orada değişiyor zaten.

Söylenmeyen şeylerde.

Şimdi tuhaf bir sessizlik var içimde.

Ama bu sessizlik huzur değil.

Bunu ayırt ediyorum artık.

Huzur değil bu.

Daha çok… tepki vermeyi bırakmış bir şey gibi.

Ne iyi ne kötü.

Sadece var.

Ve var olan şey bazen en yorucu olan.

Çünkü bitmiyor.

Geçmiyor.

Dağılmıyor.

Sadece kalıyor.

Gece 03.

Bazen düşünüyorum, ben neyi bekliyorum?

Bir açıklama mı?

Bir geri dönüş mü?

Yok.

Bunların hiçbiri değil.

Ben sanırım sadece “anlamlı hale gelsin” istiyorum.

Ama gelmiyor.

Her şey olduğu gibi kalıyor.

Anlam eklenmiyor.

Ve bu çok yorucu.

Çünkü insan bir noktadan sonra acıya bile anlam istiyor.

Anlam yoksa, sadece ağırlık kalıyor.

Ve ben bu ağırlığı taşıyorum.

Kimse bilmiyor.

Zaten bilmesini de istemiyorum.

Çünkü anlatınca geçecek bir şey değil bu.

Anlatınca hafifleyecek bir şey de değil.

Tam tersi.

Anlatınca dağılıyor.

Ben dağılmasını istemiyorum.

Sadece burada dursun.

Ben de yanında duruyorum.

Kıpırdamadan.

Bazen kendime kızıyorum.

Bazen hiçbir şey hissetmiyorum.

Bu ikisi arasında gidip geliyorum.

Ama en garibi şu:

Artık bu gidip gelmeler bile yorucu gelmiyor.

Sanki yorgunluğun da bir seviyesi var ve ben orayı geçtim.

Şimdi sadece devam eden bir şey var.

Adını koymadığım.

Başlamadığı için bitmeyen.

Bitmediği için de geçmeyen.

Gece 03.

Ben hâlâ buradayım.