Bir garip yolcuyum, çıktım sefere,
Adım adım biter ömrün yolları.
Bakmadım arkada kalan şehre,
Kurur bir gün elbet hayat dalları,
Sessizce terk eder şanlı kulları.

Dünya bir gölgedir, aldanma sakın,
Konanlar göçüyor, hancı kalmıyor.
Hesap günü uzak sanma, pek yakın,
Gidenler mülkünü fani kılmıyor,
Ecel kapısını kimse delmiyor.

Heybene dürüstlük, adalet doldur,
Azığın sevgiyle merhamet olsun.
Hakikat yolunda dosdoğru yürür,
Yüzün Hak katında nûr ile dolsun,
Bırak da ardında hoş seda kalsın.

İncitme yürürken tek bir karıncayı,
Gönül yıkmak yolcu işi değildir.
Unutma her anı, geçen zamanı,
Kibir deryasından uzaklaş, eğil,
Allah yolunda yanan buz gibi erir.

Zaman bir atlıdır, durmaz yarışır,
Yolcu menzilini gözlemek gerek.
Gündüzü sinsice geceye karışır,
Her nefeste Hakk’ı özlemek gerek,
Sevgiyle o yolu izlemek gerek.

Sarayı, köşkü de bıraktı giden,
Bir beyaz kefendir yolcu esvabı.
Toprağa karışır o fani beden,
Unutma ey gönül, mühim hesabı,
Açılır önünde ömrün kitabı.

Adını sildirir geçen bu devran,
Malın da mülkün de adı silinir.
İyilik eyleyen, dürüstçe duran,
Ancak o temizce ruhla bilinir,
Yanıp kül olanlarla bu yolda gidilir...

Ufuk Güney