Deli derler ama özgürdür canı,
Dünyanın yükünü atmış arkaya.
Ne saray arzular ne şanlı hanı,
Aldırmaz pul için dönen kavgaya,
Gönlünü bağlamış ulu Mevla’ya.

Akıllı geçinen dertle kavrulur,
Mal mülk davasıyla ömrünü yer de.
Deli bir rüzgarla göğe savrulur,
Onun gözündeki kalkmıştır perde,
Huzuru bulmuştur bastığı yerde.

Yalanı becermez, dosdoğru söyler,
Korkusu yoktur hiç makamdan, kuldan.
Bazen bir köşede sükût la eyler,
Anlayan ders alır gittiği yoldan,
Geçmiştir kibirden, paradan, puldan.

İncitmez kimseyi kendi halindedir,
Gülüşü temizdir, gözleri berrak.
Hakikat feryadı onun dilindedir,
Sonunda hepimiz olacağız toprak,
En büyük akıllık o yola bakmak.

Akıllılar kurar dünya tahtını,
Deli sarayları yıkar da geçer.
Hesapla gün sayan görmez vaktini,
Deli şu zamandan bıkar da geçer,
Kendi ateşini yakar da geçer.

Söze hile katmaz, özü nettir onun,
Kınayan kınasın, aldırmaz sese.
Farkındadır elbet bu fani sonun,
Eğilip bükülmez tek bir nefese,
Gönlü sığmaz inan hiçbir kafese.

Deli divaneyim düştüm yollara,
Aklımı sevdanın yeline verdim.
Bakmadım dünyada gonca güllere,
Ömrümü baki bir güzele verdim,
Gönlümü çıkarsız bir ele verdim.

Akıllılar güler benim halime,
Bilmezler içimde ne yangınlar var.
Kilit vurdum artık dünya dilime,
Aşkın deryasında ne sırlar gizli,
Yürürüm yalın ayak, hakikat izli.

Ne malda gözüm var ne de şöhrette,
Bir hırka yetiyor garip canıma.
Huzuru aradım ben bu gurbette,
Deli dedikleri o günden beri,
Girmedim bir daha nefsin bağına.

Zincirler kâr etmez hürdür bu ruhum,
Gökyüzü tavanım, toprak yatağım.
Aşkın ateşiyle eridi fünum,
Deli divaneyim, Hakk’a bende’yim,
Fani dünyadan geçmiş, can evindeyim...

Ufuk Güney