Mecnûn ölümden beter hâliyle
Ayrılığa bürünmüş kor gönlüyle
Aşkın yüküyle kervanla çöllerinde
Ne gök oynar ne yer kımıldar hâline

Her şey sağır sessizliğe bürünür
Gönlü yokluk perdesinden sürünür
Sıyrılıp içine doğru “Bir”e dönüşür
Adımla bin defa “Leylâ” diye inleşir

Rüzgâr bile bir yel olup dönmedi
Sözüne tek bir nefeslik yanıt vermedi
Görünürdü âşık Leylâ’ya seslenirdi
Ömür aslında boşluğa pevan dönerdi

(...Benlik sıyrılır, görünür cevher Candan;
....Aşk özde saklı kavl-i belâdan
....Bir tecellî indi kalbe öteden derine
....Ne hayaldi ne sûret idi o Cemâlin’den..)

Doğrudan aşk konuştu o demlerde
Canan oldu hakikat bir an içinde
Çöl bile “Leylâ” diye ünledi içten
Toprak mânâya döndü yeniden

Mecnûn’un iç çekişleri göğlere
Yükselir, söner bir bir sessizce
Anladı mesafeler değil aslında
Ayrılık Leylâ’dan gelen his idi

Asıl gurbet nefsten imiş meğer
Benlik perde harap eder değer
O andan sonra ne Leylâ’yı arar
Ne kendini; tek hakikati duyar

Ey aşk, cisimden sıyrıl ol pervane
Mutlak varlıkla kalbe dol da görün
Yüceden ilâhî ışık gibi içinde dön de
Her zerrede ışıl ışıl gönlümü sar, görün