Beşer şaşar; ister ağa ol ister paşa,
ister zengin ol ister fakir.
Dünya dediğin bir gölgedir, geçer.
Merhamet kapın aralık olsun.

Yaprak misali düşme hayattan,
tutun dala, tutun çiçeğe.
Hazana kalıp üşüme.

Bir kalpte umut ol,
bir gönülde ışık ol,
can ol, canan ol —
insan ol

Dünyalık ise bütün emelin
derdinin de ölçüsü odur.

Yaratılanı hakir görürsen
değerin bir çul kadar kalır.

Gönül sofrasını açmadıkça
ne şeyhsin ne ermiş.

Unutma;
bir avuç toprak,
bir damla sudan geldin —
insan

Yıkma gönül denen evi,
çatı ol, gövde ol, direk ol.

Çor toprakta ekin gibi
ekmek ol sofralara.

Dertliye derman,
yolcuya gölge ol.

Yunus’tan aşkı koru,
Veysel’den hak söz çal.

Garibin hakkını,
emeğini, ekmeğini, terini
çalma —
yeter be insan

Bir garip can görürsen
yavaşla.

Su ol,
yağmur ol.

Nuh’un gemisinde
eşi benzeri bulunmayan
bir gül ol.

Yırtık hırkaya libas,
çürük gömleğe atlas ol.

Kalbini aç,
sar dünyayı —
ama
kör olma insan

İbrahim’i yakmayan ateşte
su ol, balık ol.

Bardak bardak tükenmeyen
şifa denizi ol.

Yusuf gibi temiz kal;
âlemleri var edene
layık ol.

Kalbin gözünü aç,
bahaneler örme —
insan ol

Gönüle giden yollar yap,
tahtını oraya kur.

Çünkü bil ki
en büyük saltanat
bir kalpte yer bulmaktır.

Dünya geçer,
söz kalır.

İnsan kalır —
insan ol.