Kırklar oturmuş misk ardıçların dibinde
Bir ad geçer dilimden dökülüp içerime
Ne yazıya düşersin ne de kitabta geçer
Yeller senin ezberin, dağlar sırların üfler

Derler ki erenler!Aşk ile dağlar dile gelir
Dereler sır saklar taşlar gönüldekini bilir
Bir gecenin dânında yıldız yıldız nur inmiş
Konmuş dünyaya, gül’den diye görünmüş.

Ben ol vakit bir garip, yol bilmez abdalım,
Bir kırık ney elimde gurbet ellerde kaldım
Turnalar "el" verdi göğün uzağına erdim’idi
Arama her gördüğün gerçek sürer değildi

Vardım yediler pınarına su içemedim,
Çıktım dokuz dağa aşk izine ermedim
Bir gölge düştü yere ayın gül yüzünden,
Bildim ki "uğramış" yine benim önümden

Derler bu sevdalar bu aşık kulun nasibi değil
bakışın yeter bendeki cana gerisi senin değil
Ben seni gördüm amma adın bende sır degil
Bir ömür sürecek yangın zamanı kalbimi aldı

Köklü yaşlı söğütler derinlerde adını fısıldıyor
Issız kalan gönül pınarım türkünü söylüyor
Benlik ise rüzgar önünde gezen bir mârâl
Aşk yazıtlarında unutulmuş dileğim hâyâl

Velevki ki ey aşk dağlarda hâlâ izin durur
Turnalar göçer’in selamını gözünden vurur
İnanan bir gün görür gönül gözün açılsaydı
Bilirdin sevdan bende ölmez, bir efsaneydi...